ออกมาขณะที่ไป๋มู่เฟิงล้มลงกับพื้น
มู่เฉียนซีรีบหยิบเม็ดยาออกมาหลายเม็ดเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของเขา นางทําให้เขารู้สึกตัว จากนั้นจึงยื่นยารักษาอาการบาดเจ็บหนึ่งขวดให้และกล่าวเชิงบังคับ “เอ้า นี่ เจ้าต้องกินมันให้หมด”
ไป๋มู่เฟิงขมวดคิ้วมองยานั้น “ยะ… ยาระดับสี่! ให้ข้ากินมันทั้งหมดนี่เลยรึ ?”
มู่เฉียนซี “ใช่ ข้าบอกให้เจ้ากินทั้งหมดเจ้าก็กินซะ ไม่อย่างนั้นการฟื้นฟูจะช้ามาก หากเจ้าไม่กินแล้วจะรีบฝึกการต่อสู้ได้อย่างไร ?”
ไป๋มู่เฟิงพยักหน้า “ได้ ข้าจะกิน”
เมื่อกินยาวิเศษระดับสี่ไปสิบกว่าเม็ด ไป๋มู่เฟิงก็แทบไม่อยากจะเชื่อในผลลัพธ์ เขาเคยได้ยินว่าตระกูลมู่ในแคว้นจื่อเยี่ยร่ำรวยมาก แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้นำตระกูลมู่จะสามารถให้กินยาระดับสี่ปริมาณมากได้ตามใจชอบ
ไป๋มู่เฟิงถามขึ้นทันที “ผู้นําตระกูลมู่ ท่านมีความสัมพันธ์อะไรกับหมอปีศาจมู่ซีรึ ? พวกเจ้าทุกคนแซ่มู่ อีกทั้งวิธีการรักษาผู้คนก็ยังเหมือนกันอีก”
เขานึกฉงนสงสัยว่าพวกเขาเป็นพี่น้องฝาแฝดกันหรืออย่างไร แต่แม้ว่าทั้งสองจะดูแตกต่างราวกับไม่ใช่มนุษย์ ทว่าก็แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
มู่เฉียนซีกล่าวเสียงเรียบ “ข้ามีความสัมพันธ์อันดีกับเขา อะไรที่เขาสามารถทำได้ข้าก็ข้าทำได้ เรื่องทั้งหมดมันก็เป็นเช่นนี้แหละ”
ขณะนั้นเอง มีเสียงคนผู้หนึ่งดังขึ้นมา เป็นเสียงกล่าวถามด้วยความตกใจ “เฮ้! พวกเจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่ ?”
.
