ถูกทําลายราบไป กลับยังสามารถทะลวงผ่านจนกลายเป็นจอมภูตได้ เฮยอู๋ตี้จับจ้องมองมู่เฉียนซีด้วยสายตาเฉียบคม เขายิ้ม กล่าวว่า “แม่สาวน้อย อย่าตามเจ้าหน้าขาวนี่ไปเลย การล่าสัตว์ในป่าของของราชวงศ์ชิงนั้นอันตรายนัก หากตามเจ้าหน้าขาวนี่ เกรงว่าเขาจะไม่สามารถปกป้องเจ้าได้ ตามพี่ชายข้ามาดีกว่า เจ้าว่าอย่างไรล่ะ ?”
สีหน้าของไป๋มู่เฟิงหม่นคล้ำ เขากล่าวเสียงลอดไรฟัน “เฮยอู๋ตี้ไสหัวไปซะ! นางไม่ใช่คนที่เจ้าจะสามารถรุกรานได้”
เฮยอู๋ตี้หัวเราะเสียงดัง “ไป๋มู่เฟิง เจ้าคิดว่าเจ้าสามารถปกป้องแม้สาวน้อยคนงามผู้นี้ได้รึ ? รอให้ถึงป่าล่าสัตว์ พวกข้าจะคอยดู”
“คอยดูก็คอยดูสิ ข้ามิกลัว” มีมู่เฉียนซีอยู่เคียงข้าง ไป๋มู่เฟิงมั่นใจอย่างมาก
เฮยอู๋ตี้ผู้นี้ล่วงเกินใครไม่ล่วงเกิน กลับเลือกที่จะล่วงเกินปีศาจตระกูลมู่ ช่างรนหาที่ตายเสียจริง!
ผู้จัดงานล่าสัตว์ในครั้งนี้คือจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ชิง—จักรพรรดิฉินป้า
จักรพรรดิฉินป้ายืนอยู่บนแท่นสูง กล่าวว่า “หนุ่มน้อยสาวน้อยทั้งหลาย ถึงเวลาแล้วที่พวกเจ้าจะหลั่งเลือดออกมา เมื่อพวกเจ้าเข้าไปในป่าล่าสัตว์ ชีวิตและความตายล้วนต้องรับผิดชอบด้วยตัวเอง จงฝึกฝนตัวเองในนั้นเพื่อให้คนรุ่นใหม่ของราชวงศ์ชิงแข็งแกร่งขึ้น”
ฉินป้าเป็นจักรพรรดิที่มีร่างกายกํายําและอุปนิสัยก้าวร้าว เขาอาจไม่ร้ายกาจเท่าซวนหยวนจือ ทว่าก็ไม่ใช่คนดี
“เปิดป่าล่าสัตว์ ทุกคนพยายามอย่างดีที่สุด! ขอเพียงได้อันดับหนึ
