”
ในครานั้น เจ้าสำนักเหยียนหลัวเหมิงนำคนไปก่อกวนในพิธีฉลองการเป็นผู้ใหญ่ของท่านผู้นำตระกูลมู่ที่จวน แต่ผลสุดท้าย นักฆ่านับร้อยก็ถูกฆ่าสังหารสิ้นลมจนหมดเกลี้ยง แม้แต่เหล่าผู้อาวุโสก็ไม่เหลือ แต่นักฆ่าที่ยังมาไม่ถึงจวนตระกูลมู่ในตอนนั้นกลับพากันหนีไปเสียก่อน ดังนั้นจึงมีคนอีกจำนวนมากที่หนีรอดไปได้
น่าหลานอวี้แค่นเสียงเย็นชา กล่าวว่า “ท่านไป๋กั๋วกง ดูเหมือนว่าจวนกั๋วกงของท่านจะไม่ปลอดภัยเอาเสียแล้ว กลางวันแสก ๆ เช่นนี้ยังมีคนกล้าบุกเข้ามาทำร้ายมู่ซีได้”
ไป๋กั๋วกงกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “จวนกั๋วกงรักษาความปลอดภัยไม่เข้มงวดพอ ทำให้คนร้ายเข้ามาได้ เห็นทีคงทำให้ท่านหมอปีศาจตกใจเสียแล้ว”
ทันใดนั้นไป๋จื้อหลิน นายท่านรองแห่งจวนกั๋วกงก็มาถึง เขากล่าวด้วยสีหน้าประหลาดใจ “นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าจวนกั๋วกงของเราจะมีนักฆ่าบุกเข้ามาได้เช่นนี้ ท่านพ่อ นักฆ่าผู้นี้ให้ข้าเอาตัวมันไปสอบสวนเถอะ ท่านพ่อจะได้พาหมอปีศาจไปดูอาการมู่เฟิง ดีหรือไม่ ?”
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา นางมองไป๋จื้อหลินด้วยหางตา “ไม่ต้องหรอก ในเมื่อเป็นคนของสำนักเหยียนหลัวเหมิง เช่นนั้นก็ส่งไปให้ข้าสอบสวนที่หอหมอปีศาจเถอะ” มู่เฉียนซีโบกมือให้มู่อีเอาตัวไป
ทว่าไป๋จื้อหลินยังคงยืนกราน เขากล่าว “เรื่องเกิดในจวนไป๋กั๋วกง ก็ควรจะให้คนของจวนกั๋วกงเป็นคนจัดการจะดีกว่า”
มู่เฉียนซีมองไป๋จื้อหลินด้วยสีหน้าอ่านยากก่อนจะกล่าวว่า “นาย
