ท่านรองไป๋ ท่านดูรีบร้อนจะเอาตัวนักฆ่าไปสอบสวน คงจะมิใช่ว่ามีความลับอะไรที่บอกใครไม่ได้หรอกนะ ?”
ใบหน้าของไป๋จื้อหลินผิดปกติไปทันที ขณะที่ดวงตายาวแคบของน่าหลานอวี้เบิกขึ้นเล็กน้อย เขาเองก็รู้สึกได้ว่าไป๋จื้อหลินผู้นี้ผิดปกติไปเช่นกัน
ไป๋จื้อหลินถูกมองด้วยสายตาฉงนสงสัย เขาก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดใจอย่างมาก “ท่านหมอปีศาจ ท่านคิดมากไปแล้ว” เขาพยายามกล่าวคลายสถานการณ์ให้ดีขึ้น
มู่เฉียนซี “เช่นนั้นก็เอาตัวไปหอหมอปีศาจเถอะ”
ไป๋กั๋วกงนั้น มิใช่ว่าเขาไม่สงสัย เขากล่าวอย่างเย็นชาขึ้นมา “จื้อหลิน เจ้าถอยไปก่อน”
“ขอรับท่านพ่อ”
เมื่อมู่เฉียนซีเห็นไป๋มู่เฟิงอีกครั้ง นางสังเกตว่าใบหน้าของไป๋มู่เฟิงดีขึ้นมากแล้ว และเมื่อเห็นมู่เฉียนซี ไป๋มู่เฟิงก็กล่าวขึ้นด้วยความตื่นเต้น “โอ้! มู่ซี เจ้ามาแล้ว”
น่าหลานอวี้กล่าวขึ้น “เจ้านี่เองไป๋มู่เฟิง คุณชายน้อยของจวนกั๋วกง ข้ามีนามว่าน่าหลานอวี้”
ไป๋มู่เฟิงผงะไปชั่วครู่ “นายน้อยน่าหลาน ข้าไม่นึกมาก่อนว่านายน้อยน่าหลานจะรู้จักกับมู่ซีด้วย”
น่าหลานอวี้ “ข้ากับมู่ซีเรารู้จักกันมานานแล้ว”
มู่เฉียนซี “ไป๋มู่เฟิง อาการของเจ้าดีขึ้นมากแล้ว การรักษาขั้นต่อไปอาจจะต้องเจ็บปวดสักหน่อย เจ้าต้องอดทนควบคุมเอาไว้ให้ได้ เข้าใจหรือไม่ ?”
เส้นลมปราณขาดเช่นนี้ แน่นอนว่าต้องรักษาให้ฟื้นกลับขึ้นมาใหม่ และการรักษาให้เส้นลมปราณเชื่อมกลับมาอีกครั้งนั้น ผู้ถูกรักษาต้องเจ็บปวดทรมานเป็นอย่า
