งมาก
ไป๋มู่เฟิงกล่าวเพื่อให้มู่ซีวางใจ “เจ้าลงมือเถอะมู่ซี ข้าไม่กลัว ไม่ว่าอย่างไรข้าจะไม่ยอมเป็นคนไร้ประโยชน์เป็นแน่”
มู่เฉียนซียิ้ม กล่าวขึ้น “ในเมื่อเจ้ารับรู้ได้เช่นนี้ เช่นนั้นข้าก็ไม่เกรงใจแล้ว”
สิ้นเสียงกล่าวนี้ เข็มยาหลายเข็มเจาะเข้าที่แขนของไป๋มู่เฟิงในทันที จากนั้นเมื่อยาออกฤทธิ์ เส้นเลือดสีเขียวกระตุกขึ้นอย่างรุนแรง ดูโหดร้ายอย่างผิดปกติ
“อ๊าก!” เสียงร้องตะโกนที่เสียดแทงหัวใจร้องดังสนั่นขึ้น ทำให้ไป๋กั๋วกงเป็นกังวลใจยิ่งนัก
“ท่านหมอปีศาจ นี่… เอ่อ…”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม นางพยักหน้าเพื่อเป็นการบอกให้ไป๋กั๋วกงวางใจ “ขั้นตอนนี้เขาต้องผ่านมันไปด้วยตัวเขาเอง ท่านไป๋กั๋วกง ต่อให้ท่านเป็นกังวลใจไป มันก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว อย่างไรท่านพยายามสงบอารมณ์และรอผลลัพธ์เถิด”
หลังจากที่เสียงร้องตะโกนของไป๋มู่เฟิงสิ้นสุดลง พลังวิญญาณก็แผ่ซ่านออกมาจากในห้อง ไป๋กั๋วกงกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเจือความตื่นเต้น “สำเร็จแล้ว สำเร็จแล้วจริง ๆ”
ไป๋กั๋วกงพรวดพราดเข้าไปด้านใน ขณะที่ไป๋มู่เฟิงกล่าวขึ้นด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน “ท่านปู่ เส้นลมปราณของข้าเชื่อมฟื้นคืนมาได้แล้ว เพียงแต่ว่าข้าทะลวงพลังได้เพียงแค่จอมภูตระดับหนึ่งเท่านั้น”
มู่เฉียนซีเองก็ดีใจไปกับสองปู่หลาน ทว่านางกล่าวอย่างจริงจัง “ท่านไป๋กั๋วกง ข้าช่วยไป๋มูเฟิงได้เพียงแค่ครั้งสองครั้งเท่านั้น ไม่สามารถช่วยเขาไปได้ตลอดทุกครั้ง หากท
