นอยู่ในหอหมอปีศาจ เมื่อได้ยินว่าหมอปีศาจมู่ซีกับท่านผู้นำตระกูลอย่างมู่เฉียนซีมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันราวกับเป็นคนคนเดียวกัน เขารู้สึกไม่ดีคล้ายจะตรอมใจ อาการบาดเจ็บของเขาก็ยิ่งแย่ลงเรื่อย ๆ
ในเวลานี้นั้นเขาต้องการพบมู่ซีมาก เขาคิดถึงมู่ซียิ่งนัก
มู่เฉียนซีที่เก็บตัวอยู่ในห้องเป็นเวลาสามวัน ในที่สุดนางก็ปรุงยาออกมาได้สำเร็จ นางแปลงเป็นอาถิงและเตรียมตัวที่จะไปรักษาอาการป่วยของไป๋มู่เฟิง ทว่าทันทีที่ก้าวเท้าออกมาจากห้อง นางก็รับรู้ได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมองมาที่นาง
มู่เฉียนซีหันไปมอง นางยิ้มบาง ๆ พลางกล่าว “น่าหลานอวี้ เจ้าฟื้นตัวได้เร็วมาก เจ้าสามารถลุกขึ้นมาทำกิจกรรมต่าง ๆ ได้แล้ว”
น่าหลานอวี้ “มู่ซี ข้าคิดว่าเจ้าจะลืมข้าไปแล้วเสียอีก”
มู่เฉียนซี “ข้าจะลืมเจ้าได้อย่างไรกันเล่า ? เพียงแต่ว่าคราก่อนจากกันกะทันหันไปหน่อยก็เท่านั้น”
“ข้าต้องขอโทษด้วย คราก่อนเกิดปัญหาขึ้นเล็กน้อยที่บ้านประมูลจึงต้องรีบกลับไป ไม่ทันได้บอกลาเจ้าเลย” น่าหลานอวี้รีบกล่าวคำขอโทษ จากนั้นเขาก็เปลี่ยนเรื่องทันที “แต่ถึงแม้ว่าข้าจะจากไปโดยที่ไม่ได้บอกลา มู่ซี เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องช่วยข้าแล้วหนีหน้าข้าเช่นนี้ก็ได้”
มู่เฉียนซี “เอ่อ… ข้าต้องรีบปรุงหยูกยา ไม่มีเวลาออกมาหาเจ้า แต่ก็มีคนที่นั่งเฝ้าเจ้าจนเจ้าฟื้นขึ้นมามิใช่หรือ ?”
มู่เฉียนซีอยากจะกระอักเลือดเสียจริง ๆ นางรึอุตส่าห์นั่งเฝ้าจนเขาฟื้นขึ้นมาเลยเ
