ป็นคำพูดที่แทงใจดำของน่าหลานอวี้อย่างมาก มีคำถามเกิดขึ้นภายในใจของเขามากมายนัก ตัวเขาเองนั้นก็รู้สึกว่ายิ่งสนทนากับมู่ซีมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น
น่าหลานอวี้กล่าวถาม “มู่ซี เจ้าจะออกไปข้างนอกรึ ?”
“ใช่ ไป๋มู่เฟิงหลานชายของไป๋กั๋วกงเป็นผู้ป่วยในการดูแลของข้า ก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน เขาถูกคนลอบทำร้ายจนเส้นลมปราณขาด อาการของเขาสาหัสยิ่งนัก ข้าต้องรีบกลับมาเตรียมยารักษาเส้นลมปราณเพื่อที่จะได้ทำให้พลังเขากลับมาให้ได้ ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงขังตัวเองอยู่ในห้องถึงสามวัน ทว่าเวลานี้มีวิธีรักษาแล้ว ข้าจะออกไปรักษาเขาประเดี๋ยวนี้”
น่าหลานอวี้ได้ยินเช่นนี้ถึงกับตกใจนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง “เส้นลมปราณขาดเจ้าก็สามารถรักษาให้ได้อย่างนั้นรึ ? มหัศจรรย์เกินไปแล้วกระมัง ?”
มู่เฉียนซีเลิกคิ้วพลางกล่าว “ทำไมรึน่าหลาน ? เจ้าไม่เชื่อว่าข้าจะรักษาได้เช่นนั้นรึ ?”
น่าหลานอวี้ยิ้ม กล่าวว่า “หากเป็นผู้อื่นพูดข้าก็คงจะไม่เชื่อ แต่นี่เป็นมู่ซีพูด ข้าเชื่ออยู่แล้ว เจ้าจะไปจวนท่านไป๋กั๋วกง หากไม่ถือสาข้าขอไปด้วยได้หรือไม่ ?”
มู่เฉียนซีกล่าว “ขาสองขาก็เป็นของเจ้า หากเจ้าใคร่จะไปก็ไปได้ อีกอย่าง อาการของเจ้าก็ดูเหมือนจะดีขึ้นมากแล้ว”
มู่เฉียนซีไปจวนกั๋วกงกับน่าหลานอวี้
“ท่านหมอปีศาจ นายน้อยน่าหลาน!”
น่าหลานอวี้มาที่แคว้นชิงค่อนข้างบ่อย จวนไป๋กั๋วกงเป็นจวนที่ต้อนรับบุคคลสำคัญ แน่นอนว่าคนที่นี่ต้องรู้
