จิ่วเยี่ยกอดนางไว้แน่นเช่นเคย ในวันถัดไปมู่เฉียนซีถูกปลุกให้ตื่นด้วยจุมพิตอันแผ่วเบา
กลิ่นอายที่บ้าคลั่งนั่นทำให้มู่เฉียนซีนึกว่าคำสาปของจิ่วเยี่ยกำเริบอีกแล้ว แต่เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมามองอย่างชัด ๆ ก็กลับไม่พบเขา
จนถึงเมื่อจุมพิตนั้นจบลง จิ่วเยี่ยก็ได้มอบจุมพิตที่หน้าผากนางเบา ๆ เป็นการปิดท้าย
มู่เฉียนรู้สึกเย็นอยู่วาบหนึ่งที่บนหน้าผาก นางรอจนเมื่อจิ่วเยี่ยผละออกไป หน้าผากของนางก็ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ นางลืมตาขึ้นมองอีกครา
“รอข้ากลับมา” เงาสีดำนั้นได้หายวับไปต่อหน้ามู่เฉียนซี
“สาวน้อย สาวน้อย…” เช้าตรู่ จวินโม่ซีรีบวิ่งเข้ามาหานาง “สาวน้อย เจ้าทำเป็ดย่างให้ข้าสักร้อยตัว ไก่ย่างร้อยตัว แกะย่างร้อยตัว หมู่ย่าง…”
“เอ้า! ยังไม่พออีก เจ้าจะเอาสักพันตัวเลยไหมเล่า ?” ใบหน้าของมู่เฉียนซีที่เต็มไปด้วยเส้นสีดำเดินออกมาจากห้อง “เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นหมูรึ ? เหตุใดจะกินมากเช่นนั้น ?”
จวินโม่ซี “แม่สาวน้อย เจ้าไม่ทำให้ข้ากิน ข้าคงไม่ได้กินของที่เจ้าทำไปนานช่วงหนึ่งเลยเชียว! เจ้าทำหน่อยเถอะนะ สางสารข้าหน่อยแล้วกัน”
มู่เฉียนซีตะลึง “หืม ? จวินโม่ซีเจ้าจะไปแล้วรึ ?” จวินโม่ซี “ข้าเองก็อยู่ที่นี่มานานแล้ว หอหมอปีศาจของเจ้าไม่มีข้านั่งอยู่ก็สามารถดำเนินกิจการต่อไปได้ตามปกติ ข้าเองก็ควรไปแล้ว”
ดวงตาของมู่เฉียนซีฉายแววตกตะลึง ที่ของนางตรงนี้อยากกินอะไรก็มีให้กิน อยากดื่มอะไรก็มีให้ดื่ม จวินโม่ซีไม่มีทางจา
