กไปด้วยเหตุผลที่แย่ ๆ เพียงเท่านี้แน่นอน
นางกล่าวถาม “จวินโม่ซี เกิดอะไรขึ้นหรือไม่ ?”
“ไม่มี ข้าแค่อยากจะเดินทางท่องเที่ยวไปสักหน่อย เจ้ารีบทำของอร่อย ๆ ให้ข้ากินเถอะ”
“หากเจ้านึกอยากกิน เจ้าก็ไปเอาเงินที่หอหมอปีศาจสักหน่อย ทีนี้เจ้าอยากกินอะไรก็ไปซื้อกินก็ได้แล้ว”
“แต่ว่าข้าอยากกินของอร่อยที่เจ้าทำ สาวน้อย มู่เฉียนซีสาวน้อย… เจ้าสงสารข้าเถอะนะ…” จวินโม่ซีในเวลานี้เสมือนดั่งเด็กน้อยที่น่าสงสารคนหนึ่ง
มู่เฉียนซีถอนหายใจพลางกล่าว “เอาล่ะ ๆ เห็นแก่ที่เจ้าจะไป วันนี้ข้าจะทำเลี้ยงส่งโดยเฉพาะ แต่อะไรร้อยตัวพันตัวแบบนั้นเจ้าอย่าได้คิดเชียว ทำมากเช่นนั้นข้าคงเหนื่อยตาย”
จวินโม่ซี “แค่มื้อเดียวก็มื้อเดียว แต่ข้าจะกินให้มาก ๆ”
ท่านราชาโอสถกินดื่มจนอิ่มเหลือล้น เมื่อนายท่านสามแห่งตระกูลมู่รู้เข้า นายท่านสามแห่งตระกูลมู่จึงกล่าวขึ้น “ซีเอ๋อร์ทำของอร่อย เหตุใดถึงไม่บอกอาเสียหน่อย ?”
จวินโม่ซีรีบกล่าว “นี่ของข้า นายท่านสามจะมาแย่งของข้าไม่ได้”
เมื่อเห็นเขาลืมตัวเช่นนั้น มู่เฉียนซีแทบอยากจะตบเขาด้วยพลังทั้งหมดที่มีให้เขาตายไปเลย
“ของที่ข้าทำในวันนี้ ให้เจ้ายัดเข้าจนท้องแตกก็กินไม่หมด ยังจะต้องทำท่าทางหวนแหนเช่นนั้นอีกรึ ?” มู่เฉียนซีกล่าวพลางขมวดคิ้ว จวินโม่ซี “ข้าโศกเศร้าที่จะจากลา ข้าจึง…”
มู่เฉียนซีแสยะยิ้ม กล่าวประชดประชัน “อาการแบบนี้น่ะรึโศกเศร้าที่จะจากลา ?” จากนั้นนางหันไปกล่าว “ท่านอา
