ในเมื่อท่านมาแล้ว เช่นนั้นก็มาลองชิมฝีมือการทำอาหารของข้าดูสักหน่อยเถอะ”
มู่อวู่ซวงพยังหน้า “ได้”
ปรากฏว่าเมื่อเริ่มกิน จวินโม่ซีก็ได้บ่นขึ้นมาเพราะมู่เฉียนซีนั้นเอาแต่คีบอาหารให้นายท่านสามมู่อวู่ซวง แต่ว่าเขานั้นต้องคอยแก่งแย่งเอาเอง
จวินโม่ซีกล่าวขึ้น “นี่แม่สาวน้อย ข้าจะไปอยู่แล้ว เจ้าทำดี ๆ กับข้าสักหน่อยมิได้หรือ ?”
มู่เฉียนซี “ข้าได้ทำอาหารชุดใหญ่ให้เจ้าแล้ว ยังไม่นับว่าดีอีกรึ ?”
มู่อวู่ซวง “ราชาโอสถจะไปแล้วรึ ?”
จวินโม่ซีกล่าวอย่างโกรธเคืองว่า “ใช่แล้วนายท่านสาม กินเสร็จแล้วข้าจะไปเลย อย่างไรเสียแม่สาวน้อยก็ไม่ได้สนใจข้าสักนิด”
มู่อวู่ซวงกลับยินดี อย่างไรจวินโม่ซีก็จัดว่าเป็นบุรุษ ไปเสียห่างจากหลานสาวเขาสิถึงจะดี
แม้ว่าจวินโม่ซีจะไม่พอใจกับความลำเอียงของมู่เฉียนซี แต่ว่าเขานั้นก็ได้กินอิ่มอย่างพอใจ
“ข้าไปแล้วนะ…”
มู่เฉียนซี “สวนสมุนไพรของเจ้า เจ้าอยากให้ข้าคืนให้เจ้าหรือไม่ ?”
จวินโม่ซีกล่าวอย่างตระหนกตกใจ “โอ้แม่สาวน้อย! ในที่สุดเจ้าก็ยอมรับแล้วว่าเจ้าย้ายทุ่งสมุนไพรของข้าออกไปจนเกลี้ยง”
มู่เฉียนซี “แน่นอนว่าตอนนี้ข้าสามารถยอมรับได้ อย่างไรเสียเจ้าก็สู้ข้าไม่ได้”
แม้ว่าพลังของนางจะไม่แข็งแกร่งเท่าเขา ทว่านางก็มีเสี่ยวหงและอู๋ตี้อยู่ จะอย่างไรเสียก็เข้าไปลุยไปสู้ด้วยกันได้
จวินโม่ซีปรับเปลี่ยนท่าทีก่อนจะกล่าวอย่างดุดัน “สาวน้อย ข้าอยากจะตบเจ้าแรง ๆ สักครั้งจริง ๆ ข้าไม่เคย
