วว่า “มู่เฉียนซีสาวน้อย สวัสดีตอนกลางคืน”
มู่เฉียนซีขมวดคิ้วงุนงง “ไม่สวัสดีอะไรทั้งนั้น ตอนกลางคืนข้าหลับ ดึก ๆ ดื่น ๆ มีคนบุกเข้ามาเช่นนี้ข้าก็ต้องตื่น เจ้าบอกมาเถอะ เหตุใดจึงมาที่นี่ ?”
จวินโม่ซี “ข้ามานี่เพื่อบอกเจ้า”
“แล้วในมือเจ้าถืออะไรไว้ ?”
จวินโม่ซีเดินไปหามู่เฉียนซี และมอบของในมือให้นาง มันเป็นกระบอกไม้ไผ่กระบอกหนึ่ง
“สาวน้อย ก่อนที่ข้าจะกลับมา เจ้าช่วยข้าเก็บรักษาม้วนไม้ไผ่นี้ไว้ให้ดี”
“ถ้าเจ้าอยากให้ข้าช่วย อย่างน้อยข้าก็ขอดูหน่อยเถอะว่ามันคืออะไร” มู่เฉียนซีกล่าวไปเช่นนั้น ทว่านางถูกจวินโม่ซีหยุดไว้
“เดี๋ยวค่อยดู ให้ข้าไปก่อนแล้วเจ้าค่อยดู”
จวินโม่ซีมีสีหน้าจริงจังอย่างเห็นได้ชัด มู่เฉียนซีจึงกล่าวว่า “ได้ ม้วนไม้ไผ่นี้ข้าจะช่วยเจ้าเก็บดูแลเอาไว้เอง ข้ายังไม่ได้ดูตอนนี้วางใจเถอะ เจ้ามีอะไรจะพูดอีกหรือไม่ ?”
จวินโม่ซีหันหลังโบกมือ กล่าวว่า “ไม่เป็นไร แล้วเจอกัน ข้าหวังว่าเมื่อเราพบกันอีกครั้ง ระดับการปรุงยาของเจ้าจะสามารถตามข้าทัน”
มู่เฉียนซียิ้ม “อืม นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว”
ยาของมู่เฉียนซีนั้นทรงพลังมาก แต่เป็นเพราะระดับพลังวิญญาณของนางยังไม่เพียงพอ นางจึงยังคงเป็นได้เพียงนักปรุงยาระดับล่างเช่นเดิม ไม่เหมือนกับจวินโม่ซีที่เป็นปรมาจารย์การปรุงยาขั้นสูง ยาระดับเจ็ดระดับแปด เขาสามารถหลอมปรุงออกมาได้อย่างสบาย ๆ
แต่ทว่าขอแค่ระดับของพลังวิญญาณของนางนั้นเพิ่มระดับขึ้น ระด
