— ตูม! —
ในตอนนั้นเอง จื่อโยวก็ตอบโต้ เขาทุบจิ่วเยี่ยจากด้านหลังด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
— ปัง! —
จื่อโยวโต้กลับโดยโยนจิ่วเยี่ยออกไปต่อหน้ามู่เฉียนซี เขายิ้มอย่างมีเสน่ห์ก่อนจะกล่าวว่า “แม่นางคนงามไม่ต้องห่วงข้า ข้าไม่เป็นไร! ร่างกายของข้าแข็งแรงมาก”
จากนั้นมู่เฉียนซีก็เห็นฉากอันแปลกประหลาด หน้าอกที่กลายเป็นกระดูกขาวนั้นฟื้นตัวขึ้นต่อหน้าต่อตานาง เลือดเนื้อถูกเติมเต็มอย่างรวดเร็ว ในที่สุดนอกจากเสื้อคลุมที่ขาดรุ่งริ่งของจื่อโยวก็ไม่มีบาดแผลอื่นใดปรากฏแก่สายตาอีก
มู่เฉียนซีตกตะลึง นี่คือความสามาถในการรักษาตัวเองเช่นนั้นหรือ ? นางไม่เคยเห็นมาก่อนเลยในชีวิตนี้ของนาง เดิมทีเขาเป็นเพื่อนกับจิ่วเยี่ย เขาคงมีความสามารถในการรักษาตัวเองถึงจะสามารถอยู่รอดได้
ถ้าหากไม่มี เกรงว่าจื่อโยวคงตายไปแล้วหลายครั้งกระมัง ?
จื่อโยวกล่าว “สาวน้อย รีบนำเอายาและน้ำศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าให้จิ่วเยี่ยดื่มเร็วเข้าเถอะ เขาคงจะหมดสติไปไม่นานนัก หากเขาฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ข้าทุบไปเขาก็คงไม่สลบแล้ว เยี่ยแข็งแกร่งกว่าข้ามาก”
มู่เฉียนซีพยักหน้า กล่าวว่า “อืม ข้าเข้าใจแล้ว”
สิ่งแรกคือให้จิ่วเยี่ยดื่มน้ำศักดิ์สิทธิ์ก่อน แต่ไม่ว่ามู่เฉียนซีจะพยายามมากเพียงใด นางก็ไม่สามารถทำให้จิ่วเยี่ยดื่มมันลงไปได้เลย นางถามอย่างร้อนรน “จื่อโยว เราควรทําเช่นไรดี ?”
จื่อโยวยื่นนิ้วเรียวยาวออกมาก่อนจะชี้ไปยังริมฝีปากของจิ่วเยี่
