มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “เช่นนั้นที่นี่มอบให้พวกเจ้าแล้ว ข้าไปดูทางนั้นเสียหน่อยก็ดี” กล่าวจบ ร่างสีม่วงพุ่งออกไปนอกเมืองราวกับสายฟ้าฟาด
มู่เฉียนซีรีบออกไปนอกเมือง พลันได้ยินเสียงอาถิงตะโกนว่า “เจ้าชั่วช้า เอาคืนมา!”
“ไสหัวไป!”
— ปัง! —
ร่างสีเขียวอ่อนของอาถิงถูกตบจนกระเด็นออกไป จิ่วเยี่ยยิ้มเยาะทันที เขากล่าวอย่างเย็นชาไร้ซึ่งความปราณี “เจ้าตอนนี้ยังอ่อนแอเกินไป”
“ส่วนเจ้านั้นน่ารังเกียจ…”
มู่เฉียนซีเห็นร่างของอาถิงกลายเป็นภาพมายามากขึ้นเรื่อย ๆ และในที่สุดก็สลายหายไปต่อหน้านาง
ภายในมิติ อาถิงจมลงไปในทะเลสาบวิญญาณ เขากล่าวอย่างอ่อนแรง “หญิงโง่! มันไม่ง่ายเลยกว่าข้าจะใช้ประโยชน์จากพลังวิญญาณของเจ้าเปลี่ยนร่างเป็นร่างผู้ใหญ่อย่างกะทันหันเช่นนี้ได้ การต่อสู้กับเจ้าบ้านั่นทำให้สูญเสียพลังทั้งหมดไปเสียได้ ประเดี๋ยวข้าจะนอนหลับไปสักพัก ในขณะที่ข้ายังไม่ตื่นขึ้นมา เจ้าต้องจัดการตัวเอง อย่าให้ถูกใครทำร้ายล่ะ”
มู่เฉียนซีถาม “อาถิง เหมือนว่าเจ้ากําลังพยายามเล่นสนุกกับจิ่วเยี่ย เจ้าต้องการอะไรกันแน่ ?”
อาถิง “ข้ารู้มานานแล้วว่าชายคนนี้แปลกประหลาดผิดมนุษย์ หลังจากสามารถแปลงกายได้ ในที่สุดข้าก็พบว่า… เขา… บนร่างของเขามี…”
“อื้อ!”
อาถิงกล่าวยังไม่ทันจบ พลันผล็อยหลับไปทิ้งปริศนาไว้ให้มู่เฉียนซีหงุดหงิดใจ
อาถิงกลับเข้าไปในมิติเพื่อหลับลึก และสถานการณ์ของจิ่วเยี่ยในเวลานี้ไม่ดีนัก เขาร่วงลงสู่พื้นเบา
