มู่เฉียนซีรีบหยิบยาวิเศษออกมาให้มู่อวู่ซวงกลืนกินลงไป นางจับมือมู่อวู่ซวงแน่น กล่าวว่า “ท่านอา ท่านต้องอดทนไว้นะเจ้าคะ ข้าจะจัดการเจ้าแมลงยักษ์นั่นเดี๋ยวนี้”
ร่างสีม่วงพุ่งออกไป มู่เฉียนซีกล่าวอย่างจริงจัง “จวินโม่ซี เจ้าดึงดูดความสนใจของมัน ข้าจะลงมือจัดการมันเอง”
จวินโม่ซี “มู่เฉียนซีสาวน้อย เจ้าแน่ใจนะว่ายาที่เจ้าสร้างมาจะจัดการมันได้จริง ๆ ถ้าทําไม่ได้ พวกเรารีบหนีกันเถอะ นี่ไม่ใช่เวลาที่จะอวดดีเลย”
มู่เฉียนซีขมวดคิ้ว กล่าวว่า “ข้ามั่นใจในยาของข้ามาก! หยุดกล่าววาจาไร้สาระได้แล้ว รีบลงมือซะ!”
จวินโม่ซียากจะขัดนาง เขากัดฟันกล่าวว่า “ได้! สาวน้อย วันนี้ข้าจะเชื่อเจ้าสักครั้ง”
ในเวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูป นางคิดหาวิธีหลอมยาที่สามารถจัดการกับยาพิษของราชาไป๋กู่ได้ แม้แต่ปรมาจารย์ด้านยาพิษในตํานานก็ยังทำเช่นนางไม่ได้ ทว่าตอนนี้สาวน้อยผู้นี้นางมั่นใจมาก ทำให้เขาผู้เป็นถึงราชาโอสถรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง
จวินโม่ซีใช้พลังทั้งหมดของเขาเพื่อดึงดูดความสนใจจากราชาไป๋กู่ และมู่เฉียนซีก็โจมตีจากด้านหลังของมัน
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
ทันใดนั้น เข็มยาของมู่เฉียนซีแทงเข้าไปในร่างของเจ้าราชาไป๋กู่ ขณะเดียวกัน จวินโม่ซีไม่รอช้า เขารีบหลบการโจมตีของราชาไป๋กู่ในทันใด
— ปัง! —
ราชาไป๋กู่ไล่ตามจวินโม่ซีอย่างไม่มีเป้าหมาย ในตอนนั้นเอง ราชาไป๋กู่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติไป มันรู้สึกว่าร่างกายของตัวมันเอง
