เจ็บปวดอย่างหาที่เปรียบมิได้ ความเจ็บปวดแล่นไปทุกที่ หลังจากนั้นร่างกายขนาใหญ่ก็เริ่มที่จะเหี่ยวแห้ง
ร่างของราชาไป๋กู่สั่นสะท้าน ท้ายที่สุดมันบิดตัวเป็นเกลียว แต่ก็ไม่ได้ยับยั้งความเจ็บปวดของตัวมันหรือทำให้ทุเลาลงแม้แต่น้อย
โอวหยางหว่านตกตะลึง เวลานี้ร่างกายของนางไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ นางเห็นเต็มสองดวงตาว่าเกิดเรื่องขึ้นกับราชาไป๋กู่นั่น แต่นางกลับไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่
ราชาไป๋กู่ของนางเป็นสัตว์ใหญ่ยักษ์ไร้เทียมทาน มันสามารถช่วยนางเอาชนะทั่วทั้งทวีปเซี่ยโจวได้ แต่ว่า… เกิดเรื่องขึ้นกับมันได้อย่างไร ?
นี่มัน…
มู่เฉียนซีกล่าววาจาเย็นชา “เจ้าแมลงยักษ์ ตอนนี้เจ้าเจ็บปวดมากใช่หรือไม่ ? ข้าให้เจ้าอีกสักสองสามเข็มเป็นอย่างไร ?”
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
เมื่อเข็มยาของมู่เฉียนซีเข้าสู่ร่างราชาไป๋กู่อีกครั้ง ร่างของราชาไป๋กู่ค่อย ๆ เล็กลง ร่างกายที่สูงราวกับหอคอยกลายเป็นครึ่งหนึ่งของตัวมนุษย์
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “จวินโม่ซีเจ้าคุมเจ้านี่ไว้ เวลาสิบลมหายใจข้างหน้านี้ ข้าจะปรุงยาออกมาเพิ่มอีก”
ก่อนหน้านี้สถานการณ์เร่งด่วน เวลามีไม่เพียงพอที่จะปรุงยาได้มากนัก มาบัดนี้ยาได้ถูกใช้หมดแล้ว นางจําเป็นต้องปรุงต่อไป หากยามีเพียงพอ ราชาไป๋กู่ต้องจบสิ้นอย่างแน่นอน
จวินโม่ซียิ้ม “ไม่มีปัญหา ตอนนี้เจ้าตัวดำนี่อ่อนแอนัก แม้ข้าจะไม่สามารถฆ่ามันได้ แต่การจับมันไว้ได้ก็เพียงพอแล้ว”
ขณะที่จวิน
