หยียนที่อยู่ตรงหน้าได้อย่างง่ายดายเหมือนทำลายกู่เหล่านั้น
มู่หรูเหยียนกล่าวอย่างรีบร้อน “มู่เฉียนซี เจ้าจะฆ่าข้าไม่ได้นะ เจ้ายังฆ่าข้าไม่ได้!”
“อ้อ… รึ ? เช่นนั้นเจ้าลองบอกข้ามาว่าเหตุใดข้าถึงยังฆ่าเจ้าไม่ได้ ?” มู่เฉียนซีมองนางด้วยสายตาขี้เล่น
มู่หรูเหยียนกล่าวว่า “ในร่างของข้ามีหมูกู่ที่ควบคุมองค์จักรพรรดินีอยู่ หากเจ้าฆ่าข้า องค์จักรพรรดินีก็จะต้องตายไปด้วย”
มู่เฉียนซี “มู่หรูเหยียน เจ้าเข้าใจอะไรผิดไปหรือไม่ ? หมูกู่มันอยู่กับอาจารย์ของเจ้าก็จริง แต่นางตายไปก็ดี แล้วเหตุใดข้าจะฆ่าเจ้าไม่ได้ล่ะ ? อีกอย่าง หากอาจารย์เจ้าตายไป ท่านอาของข้าก็จะได้ไม่เปลืองแรงต่อสู้”
มู่หรูเหยียนกล่าว “ฮ่องเต้ซวนหยวนจือ กู่ในร่างของฮ่องเต้ซวนหยวนจือเป็นกู่ที่ถ่ายทอดมาจากร่างของข้า ในร่างข้ามีหมูกู่อยู่ ข้าสามารถควบคุมความคิดและการกระทำของเขาได้ ขอเพียงแค่เจ้าไว้ชีวิตข้า ข้าก็จะยอมฟังคำสั่งเจ้าทุกอย่าง ต่อให้เจ้าอยากครองแผ่นดินจื่อเยี่ยนี้ ข้าก็จะควบคุมให้ซวนหยวนจือมอบบัลลังก์ให้แก่เจ้า”
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าพอใจกับตำแหน่งผู้นำตระกูลมู่ที่ให้ความรู้สึกเป็นอิสระนี้ เจ้าคิดว่าข้าปรารถนาในตำแหน่งจักรพรรดินีบ้าบอนั่นรึ ?”
“เพียงแต่…”
มู่เฉียนซีเหลือบมอบซวนหยวนจือที่กำลังต่อสู่อยู่กับชิงอิ่ง และกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาไม่ปกปิด “ซวนหยวนจือไม่ควรตาย แต่…”
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
เข็มยาจำนวนไม่ถ้วนพุ่งแทงเข้
