าร่างมู่หรูเหยียน
“อ๊าย!” มู่หรูเหยียนส่งเสียงกรีดร้องดังลั่น นางรู้สึกเสมือนว่ามีบางอย่างกระทบกับร่างของนางอย่างรุนแรง มันเจ็บ… เจ็บเหลือเกิน เจ็บจนนางต้องตะโกนถามดังลั่น “มู่เฉียนซี นี่เจ้าจะทำอะไร ?”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างช้า ๆ ชัด ๆ “เมื่อก่อน เจ้ากับมู่หรูอวิ๋นทำให้ข้าไม่ได้ฝึกฝนวิชา พวกเจ้าสบคบคิดหักหลังและแก้แค้นข้านับครั้งไม่ถ้วน วันนี้ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มลองรสชาติของการเป็นคนไร้ประโยชน์นั้นดูบ้างอย่างไรเล่า!”
มู่หรูเหยียนรู้สึกได้ว่าพลังในร่างกายของตนเองค่อย ๆ ลดลง จนกระทั่งไม่สามารถรวบรวมพลังได้ และในท้ายที่สุด พลังของนางก็ไม่หลงเหลืออยู่อีก นางได้กลายเป็นสตรีผู้ไร้ประโยชน์ ไร้ซึ่งความสามารถอย่างเต็มตัวแล้ว
ต่อให้นางพ่ายแพ้ให้กับมู่เฉียนซี นางก็ยังมีพลังอยู่ และหากเทียบกับคนรุ่นเดียวกัน พลังของนางนั้นถือได้ว่าระดับอัจฉริยะเลยทีเดียว ทว่าในตอนนี้นางกลับไม่เหลืออะไรแล้ว ความรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็นพุ่งเข้าครอบงำทั้งตัวและหัวใจของนาง
ขณะเดียวกันนั้น เสียงตะโกนเสียงหนึ่งดังก้องขึ้นว่า “มู่เฉียนซี เจ้ารีบคิดหาวิธีเร็วเข้า ข้าชักจะต้านไว้ไม่อยู่แล้ว!”
มู่เฉียนซีหันไปตามเสียงที่ดังขึ้นพลันพบว่าจวินโม่ซีกำลังถูกราชาไป๋กู่ต้อน เขาใกล้จนมุมเต็มที
จวินโม่ซีกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ราชาไป๋กู่มันฟื้นขึ้นมา ตอนนี้ข้ารับมือเอาไว้ไม่ไหวแล้ว!”
ทางด้านโอวหยางหว่านในตอนนี้นั้นไม่สามารถรับ
