กระดาษ “ดูนั่น! เราคงถึงคราวซวยแล้ว ยาพิษของเจ้าใช้ไม่ได้ผล”
มู่เฉียนซีขมวดคิ้วเป็นปม ความรู้สึกหงุดหงิดเล็ก ๆ ก่อขึ้นในใจนาง “อืม! ยาพิษของข้าไม่ได้ผล ส่วนเจ้าก็รับมือกับมันไม่ได้ ความสามารถของเราก็พอ ๆ กันนั่นแหละ”
แต่ถึงอย่างไรแล้ว มู่เฉียนซีก็สามารถทำให้ราชาไป๋กู่โกรธขึ้งได้ ราชาไป๋กู่แทบอยากจะกลืนกินมู่เฉียนซีเต็มที ดูเหมือนมันจะลืมคำสั่งของโอวหยางหว่านไปเสียสิ้น
— ฉึก! —
โอวหยางหว่านโดนกระบี่วิญญาณพิฆาตของมู่อวู่ซวงฟาดฟัน อีกอย่าง กระบี่พิฆาตนั่นก็ฟันเฉี่ยวเข้าที่ใบหน้าของนางจนนางบาดเจ็บ
เมื่อเผชิญหน้ากับการไล่ฆ่าที่ดุเดือดขึ้นเรื่อย ๆ ของมู่อวู่ซวงเช่นนี้ โอวหยางหว่านร้อนรนใจนัก ‘ราชาไป๋กู่มัวทำอะไรอยู่ ? เหตุใดยังไม่รีบมาช่วยเจ้านายของมันอีก’
— ตึง! ตึง! ตึง! —
ราชาไป๋กู่ไล่ตามมู่เฉียนซี โชคดีที่ความเร็วของมู่เฉียนซีท้าทายฟ้าดิน นางรวดเร็วราวสายฟ้าฟาด มิเช่นนั้นแล้วมีหวังนางคงโดนราชาไป๋กู่กลืนเข้าท้องเป็นแน่
มู่เฉียนซีตะโกนลั่น “จวินโม่ซี ข้าได้เมือกพิษของมันมาแล้ว ให้เวลาข้าสักหน่อย ข้าอาจจะปรุงยาสูตรใหม่ขึ้นมาต่อกรกับมันได้ เจ้าช่วยถ่วงเวลาให้ข้าสักหนึ่งก้านธูปได้หรือไม่ ?”
.
