รงไปที่ดวงตาราชาไป๋กู่
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
เข็มยาของมู่เฉียนซีแต่ละเข็มแทงเข้าดวงตาของราชาไป๋กู่อย่างรวดเร็ว
— ตูม! ตูม! ตูม! —
ราชาไป๋กู่ระเบิดความโกรธขึ้งประหนึ่งมันเป็นมนุษย์ ร่างของมันหมุนอย่างบ้าคลั่งราวกับว่ากระแสน้ำวนบริเวณรอบ ๆ นั้นมีกู่จำนวนนับไม่ถ้วนบินพุ่งไปทางมู่เฉียนซีพร้อมด้วยเข็มยาของนางที่ยังคงปักคาอยู่
มู่เฉียนซีรีบหลบกู่เหล่านั้น โชคดีที่พลังของนางแข็งแกร่งขึ้นแล้ว มิเช่นนั้นคงมิอาจหลบฝูงกู่พวกนี้ได้เป็นแน่แท้
จวินโม่ซีส่งเสียงกรีดร้องขึ้น “อ๊า! อ๊า! อ๊ายยยย! เจ้ากู่พวกนี้เหตุใดถึงน่าสะอิดสะเอียนเช่นนี้ อึ๋ย! ช่างน่ารังเกียจนัก!”
กว่าทั้งสองจะหลบการจู่โจมของกู่เหล่านี้ได้นั้นไม่ง่ายเลย ทันใดนั้นเหล่ากู่พิษพุ่งตรงไปที่มู่อวู่ซวง
มู่เฉียนซีเห็นเช่นนี้รีบเอากระสุนพิษ เข็มยาพิษ และดินปืนที่ติดตัวมาทั้งหมดขว้างออกไปเพื่อหวังว่าจะสกัดกั้นราชาไป๋กู่นี้เอาไว้ให้ได้
— ตูม! —
เสียงระเบิดดังสนั่นขึ้น ฝุ่นและก้อนหินแตกกระจาย ควันดำหนากระจัดกระจายไปทั่ว
ร่างสีขาวกะพริบไปที่ข้าง ๆ มู่เฉียนซี จวินโม่ซีกล่าวพลางยิ้ม “มู่เฉียนซีสาวน้อย ครั้งนี้คงจะทำให้มันบาดเจ็บไม่เบาเลยใช่หรือไม่ ?”
มู่เฉียนซีส่ายหน้า “ไม่แน่ แมลงตัวเขื่องเช่นนี้มิใช่ว่าจะรับมือได้ง่าย ๆ”
— ตูม! —
ทันใดนั้นเอง ราชาไป๋กู่ที่ถูกควันดำปกคลุม พุ่งออกมาจากกลุ่มควันพิษของมู่เฉียนซี
สีหน้าของจวินโม่ซีดขาวราว
