แทกลงที่พื้นอย่างแรง ทำให้แผ่นหินบนพื้นแตกเป็นเสี่ยง ๆ เศษหินนับไม่ถ้วนแทงเข้าไปในผิวหนังของมู่หรูเหยียน นางเจ็บใจจะขาด
‘เจ้าคนเลวมู่เฉียนซี! กล้ามาใช้กลอุบายกับข้ารึ ? ข้าจะต้องฆ่าเจ้า จะต้องฆ่าเจ้าให้ตายอย่างไม่เหลือซาก!’ มู่หรูเหยียนคิด แม้นางจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่นางก็ได้รวบรวมพลังวิญญาณแล้วปล่อยออกไปเช่นเดิม
ในเวลานั้นเอง แมลงกู่สีดำจำนวนนับไม่ถ้วนบินไปทางมู่เฉียนซี
เกิดแสงเย็นยะเยือกวาบขึ้น เข็มยาจำนวนนับไม่ถ้วนจากฝั่งมู่เฉียนซีได้พุ่งตรงไปทางแมลงกู่พวกนั้น
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชา “ข้ารู้แต่แรกแล้วว่าเจ้าชอบพวกแมลงน่ารังเกียจพวกนี้ เช่นนั้นแล้วข้าจึงเตรียมยาฆ่าแมลงเอาไว้แต่แรก ข้าอยากจะเห็นนักว่าแมลงของเจ้าแน่จริง หรือว่ายาฆ่าแมลงของข้ากันแน่ที่แน่จริง”
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
เมื่อมู่หรูเหยียนปล่อยแมลงออกมาจากร่างนางมากเท่าไร หนอนสีดำบนหน้านางก็เยอะขึ้นเรื่อย ๆ จนทั้งใบหน้าของนางเต็มไปด้วยหนอนสีดำน่าเกลียดน่ากลัว
ขณะเดียวกัน การโจมตีของมู่เฉียนซีรวดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ โชคดีที่มู่เฉียนซีสามารถใช้ดาบมังกรเพลิงและพลังธาตุวารีโจมตีมู่หรูหยียนได้ และเข็มยาที่นางพกติดตัวไว้ นางก็นำเอามาไว้สู้กับแมลงกู่
— ปั้ก! —
ยิ่งสู้กันมากขึ้น หน้าผากของมู่หรูเหยียนก็เริ่มมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นมา นางครุ่นคิดสงสัยในใจ ‘เหตุใดมู่เฉียนซีถึงได้รับมือยากนัก ? แมลงกู่ของข้านั้นเข้าใกล้ตัวของมู่เฉีย
