นซีไม่ได้เลยให้ตายเถอะ!’
นอกจากนั้นนางก็ไม่รู้ว่ายาแก้ทางนั่นไปเอามาจากที่ใด ยานั่นถึงกับสามารถฆ่าแมลงกู่ที่นางเลี้ยงมาอย่างตั้งใจให้ตายไปได้
มู่หรูเหยียนตะโกนก้อง “เจ้าาาา! มู่เฉียนซี เหตุใดเจ้าถึงไม่ตาย ๆ ไปซะ ?” มู่เฉียนซียิ้มไม่ทุกข์ร้อน นางกล่าว “เจ้านั่นแหละที่ต้องตาย อันตัวข้านี้ยังสามารถอยู่ได้อีกนาน เอ้านี่! มู่หรูเหยียน ข้าให้ของสิ่งนี้แก่เจ้า เจ้าดูให้ดี ๆ ล่ะ”
พลังธาตุวารีของมู่เฉียนซีขยับเบา ๆ ที่ตรงหน้านาง ทันใดนั้นก็ปรากฏกระจกน้ำขึ้นมาบานหนึ่ง ในกระจกน้ำนั้นสะท้อนภาพหญิงสาวผู้หนึ่งที่มีแต่แมลงกู่ดำ ๆ ดุร้ายอยู่เต็มใบหน้า ช่างอัปลักษณ์เหลือจะทน และอีกด้านของกระจก กลับสะท้อนให้เห็นภาพของหญิงสาวที่งดงามเหมือนดั่งภาพวาด หาจุดด่างพร้อยแม้เพียงสักนิดก็ไม่ได้
การแสดงภาพเปรียบเทียบที่ทิ่มแทงจิตใจเช่นนี้ ทำให้มู่หรูเหยียนถึงกับเป็นบ้า ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยเพลิงที่พร้อมจะเผาไหม้ นางกล่าวขึ้นมาอย่างกราดเกรี้ยว “มู่เฉียนซี เป็นเพราะเจ้า ทั้งหมดมันเป็นเพราะเจ้า! หากมิใช่เพราะอยู่ ๆ เจ้าก็เก่งกาจขึ้นมา ข้าคงไม่กลายเป็นคนจรจัดไร้บ้านให้กลับ แต่เดิมข้าเคยเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งตระกูลมู่”
“กลายเป็นคนจรจัดรึ ?” มู่เฉียนซีเลิกคิ้ว
“หากมิใช่เพราะเจ้า ข้าคงไม่ต้องสละรูปโฉมของข้าและเอาร่างกายมาเลี้ยงแมลงกู่เพื่อเพิ่มพลังความแข็งแกร่งของตนเองเช่นนี้แน่”
“กรี๊ดดดด! มู่เฉียนซีเจ้า
