ไปตายซะ!”
มู่หรูเหยียนโจมตีอย่างบ้าคลั่ง จิตสังหารของนางนั้นช่างน่ากลัวอย่างยิ่ง ทว่านางยิ่งโจมตีก็ยิ่งไม่เป็นกระบวนท่า พลังวิญญาณของนางแท้ ๆ แต่นางกลับใช้มันอย่างสับสนมากขึ้นเรื่อย ๆ
จิตใจของนางนั้นได้สับสนไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ในสถานการณ์คิดอยากที่จะข้ามู่เฉียนซี ช่างเป็นความเพ้อฝันโดยสมบูรณ์
มู่เฉียนซีแสยะยิ้ม กล่าวว่า “มู่หรูเหยียน ไม่ว่าเจ้าจะเสียสละมากเพียงใด เจ้าก็ทำอะไรข้าไม่ได้!”
“มังกรวารีสะท้านฟ้า!”
ขณะที่มังกรวารีกำลังพุ่งทะยานเข้ามานั้น มู่หรูเหยียนที่ได้สูญเสียสมาธิไปเป็นที่เรียบร้อย ตั้งใจจะหลบกระบวนท่าก็หลบไม่พ้น
— พลั่ก! —
ร่างที่น่าสมเพชของนางถูกกระแทกกระเด็นออกไปอย่างรุนแรง ทว่ามู่เฉียนซีไม่สงสารเลย นางไม่เปิดโอกาสให้มู่หรูเหยียนได้โต้กลับแม้แต่น้อย นางกลืนยาฟื้นฟูพลังวิญญาณเข้าไปกองใหญ่ แล้วจึงกล่าวขึ้นโจมตีด้วยเสียงเยียบเย็น
“ผนึกมังกรวารี! บุปผาหลั่งสายฝน!”
“อ๊ากกกกก!” เสียงร้อยโหยหวนดังออกมา ในตอนนี้เอง เสื้อผ้าอาภรณ์ขาวสะอาดของมู่หรูเหยียนฉีกขาดไปอย่างน่าสมเพชเวทนา เผยให้เห็นบางอย่างที่น่าขนลุกขนพอง!
แท้จริงแล้วมิเพียงแต่บนใบหน้าของนางเท่านั้นที่มีหนอนกู่อยู่ บนตัวของนางก็มีด้วยเช่นกัน ผิวขาวเหมือนดั่งหิมะนั้นไม่มีอีกแล้ว มีเพียงผิวหนังที่เต็มไปด้วยหนอนกู่สีดำชอนไช
“อี๋!” มู่เฉียนซีร้องออกมาอย่างขยะแขยง สภาพร่างกายของมู่หรูเหยียนน่าสังเวชมากเกินไป
มู่หร
