ูเหยียนแสนทรมาน นางตะโกน “อาจารย์ ช่วยด้วย! ช่วยข้าด้วย!”
โอวหยางหว่านในเวลานี้ต่อสู้ในส่วนของตนก็ตึงมือมากพอแล้ว นางได้ค้นพบเรื่องที่น่ากลัวมากเรื่องหนึ่งนั่นก็คือ…
แม้ว่ามู่อวู่ซวงจะไม่ได้มีพลังที่แข็งแกร่งเหมือนกับนาง และขาทั้งสองข้างก็ไม่สามารถขยับได้ แต่เขากลับตรึงนางเอาไว้ได้อย่างอยู่หมัด
ชายผู้นี้คงมิใช่น้องสามของชายผู้ที่นางรักอย่างลึกซึ้งหรอกใช่หรือไม่ ? เขาแข็งแกร่งอย่างผิดปกติเหมือนกับพี่ชาย
โอวหยางหว่านกล่าวขึ้น “อวู่ซวง เจ้าเป็นน้องชายของเฟิงอวิ๋น เช่นนั้นก็เป็นน้องชายของข้าด้วย ถ้าหากเจ้ายอมให้ความร่วมมือแต่โดยดี เจ้าอยากได้อะไรข้าจะให้เจ้าทั้งสิ้น”
ในตอนนี้มู่อวู่ซวงสามารถเข้าใจได้ถึงความรู้สึกของมู่เฉียนซีหลานสาวแล้ว ความรู้สึกที่ถูกหญิงชุดดำราวปีศาจวิปริตผู้นี้ทำให้รู้สึกรังเกียจอย่างแทบจะทนไม่ไหว
มู่อวู่ซวงกล่าว “เจ้าจะหลอกตัวเองไปถึงเมื่อไหร่กัน พี่ใหญ่ของข้าจะชอบเจ้าน่ะหรือ ? แม้ว่าเจ้าจะฝันกลางวันสักร้อยชาติก็ไม่มีทาง”
โอวหยางหว่านกล่าวเสียงทุ้มต่ำ “มู่อวู่ซวง เจ้ากระทำตนไม่น่ารักเช่นเดียวกันกับซีเอ๋อร์ ก็ได้ เช่นนั้นข้าจะเหลือแค่เพียงซีเอ๋อร์เอาไว้คนเดียวก็พอแล้ว ส่วนเจ้า เมื่อถึงเวลา ข้าคงทำได้เพียงส่งศพของเจ้าให้แก่เฟิงอวิ๋น”
“เจ้าเป็นผู้ที่ทำให้ข้าไม่มีความสุขเอง เมื่อถึงตอนนั้นเฟิงอวิ๋นคงไม่ติดใจอะไร”
น้ำเสียงของโอวหยางหว่านดูอ่อนโยนมีเสน่ห์ อีกทั้งยังแ
