เสียงที่ไพเราะล่องลอยมา “เป็นข้าเอง”
ทุกคนมองไปยังหญิงสาวที่เดินออกมาด้วยความประหลาดใจ ชุดกระโปรงยาวสีดำห่อหุ้มร่างกายสง่างาม เต็มไปด้วยความน่าหลงใหลอัศจรรย์ใจ ผมของนางถูกมัดไว้เป็นทรงสูง ตกแต่งด้วยปิ่นปักผมประดับอัญมณีสีดำจำนวนมากดูสวยสมยุคสมัย
นางช่างเป็นผู้หญิงที่สูงส่ง สุภาพเรียบร้อย และงดงามยิ่งนัก
ฮองเฮาเก็บตัวภายในวังเพียงอย่างเดียวมาจวนสิบหกปีแล้ว เหล่าบรรดาขุนนางที่อยู่ ณ ที่นั้น ต่างพากันงุนงงว่านางเป็นเทพธิดามาแต่ไหน ?
ทว่าในตอนนี้เอง ซวนหยวนหลี่ซางที่โดนอัดจนกระอักเลือดเบิกตากว้าง กล่าวขึ้น “เสด็จแม่…” ตั้งแต่ฮองเฮาได้อุทิศตนเพื่อพุทธศาสนา พระองค์ก็ไม่เคยออกจากตำหนักเฟิงหลวนเลย ใครเล่าจะคิดว่าวันนี้พระองค์จะออกมาได้
“เหล่าบรรดาขุนนางล้วนตกตะลึงตาค้าง “อะไรกัน ? นี่คือฮองเฮา ?”
“เป็นไปได้เช่นไร ? ฮองเฮารึ ?”
“อ่า…” ใบหน้าของหญิงงามผู้นี้ ดู ๆ ไปแล้วเป็นใบหน้าของผู้ที่มีอายุอานามน่าจะเพียงแค่ยี่สิบปีเท่านั้น พอ ๆ กับมู่หรูเหยียนเลยก็ว่าได้ ทว่ามาบอกพวกเขาว่านางผู้นี้เป็นฮองเฮา ช่างทำให้ยากที่จะเชื่อเสียจริง!
ซวนหยวนจือกล่าว “ใช่แล้ว นี่คือฮองเฮาของข้า ข้าตัดสินใจให้ฮองเฮาของข้าเป็นจักรพรรดินีแห่งแคว้นจื่อเยี่ย”
บรรดาขุนนางทุกคนตะลึงงัน “ฮองเฮา ? ฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงอย่าได้สับสน หญิงเพียงผู้เดียวจะมาเป็นจักรพรรดินีได้อย่างไร ?”
“ฮองเฮามิใช่คนของราชวงศ์ซวนหยวน!”
เวลานี้ฮ่
