ยความรังเกียจเกลียดชัง “ซางเอ๋อร์ เจ้ารู้หรือไม่ ? เมื่อเห็นเจ้า ข้ารู้สึกอัปยศที่ให้กำเนิดคนเช่นเจ้ามายืนบนผืนแผ่นดินนี้”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าน้องชายของเจ้าตายตั้งแต่ในครรภ์เพราะว่าข้านั้นไม่อยากให้มีชีวิตอยู่รอดต่อไป หากไม่ใช่เพราะว่าเจ้าได้เกิดมาก่อนเฟิงอวิ๋นละก็ ข้าก็คงจะไม่ให้เจ้าได้กำเนิดมา ฮ่า ๆ ๆ”
หัวใจของซวนหยวนหลี่ซางแตกสลาย “เสด็จแม่ ท่านบ้าไปแล้ว ท่านบ้าไปแล้ว ท่าน…”
“ซวนหยวนจือนั้นก็ได้ถูกข้าควบคุมไว้แล้ว องค์รัชทายาทอย่างเจ้าก็เหมือนหินใต้บาทข้า อย่างไรเสียวันนี้เจ้าก็ต้องตาย!”
“เสด็จพ่อ ช่วยข้าด้วย!” เมื่อมารดาของตนดูเหมือนว่าจะเป็นบ้าไปแล้ว เกรงว่านางคงจะเสียสติไป ซวนหยวนหลี่ซางนั้นไม่สามารถขอความช่วยเหลือใด ๆ ได้ ทำได้เพียงอ้อนวอนขอให้เสด็จพ่อของตนช่วย
ทว่าโชคร้าย ซวนหยวนจือกล่าวอย่างไม่ใยดี “เจ้าคิดไม่ซื่อ วางแผนวางยาพิษข้า เจ้าคิดว่าข้ายังจะโง่งมเก็บเจ้าไว้อีกหรือ ?” ซวนหยวนหลี่ซางรู้สึกว่าเขากําลังจะบ้า ทั้งเสด็จพ่อและเสด็จแม่ของเขาแท้ ๆ แต่กลับไม่สามารถพึ่งพาได้เลย ทั้งที่เขานั้นเป็นบุตรชายแท้ ๆ ของพวกเขา!
ซวนหยวนหลี่ซางมองมู่หรูเหยียนราวกับกําลังขอความช่วยเหลือ “เหยียนเอ๋อร์ช่วยข้าด้วย ข้ารักเจ้ามากเจ้าก็ทราบดี เพื่อเจ้าแล้วข้าสามารถทำอะไรก็ได้ หากไม่ใช่เพื่อปกป้องเจ้า ข้าก็คงจะไม่มาอยู่ที่ตรงนี้ในวันนี้ เจ้าต้องช่วยข้า ข้าไม่อยากตาย…”
อดีตสตรีอัฉริยะอันดับหนึ่
