งแห่งแคว้นมององค์รัทายาทแคว้นจื่อเยี่ยอย่างหยามเหยียด เขาผู้เคยสูงส่ง กลับต้องมาร้องไห้เหมือนดั่งสุนัขสูญบ้านต่อหน้านาง
มู่หรูเหยียนเข้ามาใกล้ซวนหยวนหลี่ซาง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน “ซวนหยวนหลี่ซาง ในเมื่อท่านกล้าพูดว่ารักข้า เหตุใดจึงพาข้าไปที่ห้องบรรทมของฮ่องเต้ ในตอนนั้นข้าได้สาบานไว้แล้วว่าจะต้องควักหัวใจของท่านออกมา เอาไปโยนให้หมากิน”
เมื่อเห็นมู่หรูเหยียนผู้ที่ใจดีมาโดยตลอด แสดงออกอย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้ ซวนหยวนหลี่ซางจึงได้ถอยหลังไปสองสามก้าว “เหยียนเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าถึง ? เจ้า…”
มู่หรูเหยียน “ทั้งหมดนี้อาจารย์ได้สั่งให้ข้าเป็นคนทำ เข้ามาใกล้ชิดเจ้า ทำให้เจ้าเดินไปพบทางตันแล้วจึงวางยาพิษกู่ ให้เจ้าได้ลองเป็นฮ่องเต้ให้สนุกสักหน่อย แล้วเสด็จแม่ของเจ้าก็ถือว่าได้ทำหน้าที่ของแม่อย่างเต็มที่แล้ว ตอนนี้เจ้าไม่มีคุณค่าใดที่จะมีชีวิตต่อไปอีกแล้ว”
— ฉวก! —
มีดเล่มงามในมือมู่หรูเหยียนโผล่มาแทงอกซวนหยวนหลี่ซางอย่างไร้ที่มา ฉับพลันทันใดมือเรียวบางของมู่หรูเหยียนจ้วงเข้าทะลุผ่านหน้าอกของซวนหยวนหลี่ซาง นางควานควักหัวใจของซวนหยวนหลี่ซางออกมาจริง ๆ
ซวนหยวนหลี่ซางเบิกตากว้างไม่อยากจะเชื่อ แม้หัวใจของเขาจะยังเต้น ทว่าดวงตาได้เริ่มพร่ามัวลง
“เจ้า… เจ้า… เอื้ออออ!”
— ตุบ! —
เขานั้นต้องมาตายด้วยน้ำมือของหญิงสาวที่เขาคอยปกป้องดั่งเทพธิดามาโดยตลอด
โอวหยางหว่านกล่าวอย่างรังเกียจ “เอาศพเขาออกไป
