หลงใหลปรากฏขึ้นตรงหน้ามู่หรูเหยียน “หรูเหยียน ถึงเวลาของเจ้าแล้ว เจ้าลงมือได้”
มู่หรูเหยียนเลิกคิ้วเล็กน้อย กล่าวขึ้น “ศิษย์น้อมรับคำสั่งของท่านอาจารย์เจ้าค่ะ”
……
อรุณรุ่งในวันต่อมา…
ซวนหยวนจือรู้สึกตัวได้สติ ทว่ากลับพบว่าตนถูกโอรสชายซวนหยวนหลี่ซางแย่งชิงบัลลังก์ และได้เตะตนออกจากบัลลังก์แล้ว แม้จะงุนงง ทว่าก็น่าโมโหนัก!
— ปับ! —
ด้วยฝ่าพระบาทของพลังระดับจักรพรรดิที่ถีบเข้าใส่ร่างซวนหยวนหลี่ซางอย่างรุนแรง ซวนหยวนหลี่ซางบาดเจ็บอาการสาหัสทันที เขากล่าวขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง “เสด็จพ่อ…”
ซวนหยวนจือโกรธจัด “เจ้ายังมีหน้ามาเรียกข้าว่าเสด็จพ่ออีกรึ ? เจ้าบังอาจมาลอบเล่นอุบายทำร้ายข้าหวังครองบัลลังก์ ข้าผิดหวังในตัวเจ้า!”
เหล่าบรรดาขุนนางต่างก็ตะลึงระคนงุนงงกันยกใหญ่ มันเกิดอะไรขึ้น ?
ในขณะเดียวกันนั้น ร่างของสตรีชุดขาวค่อย ๆ ย่างเท้าก้าวเข้ามาก่อนจะกล่าวว่า “ท่านขุนนางทั้งหลายยินดีที่จะฟังความจริงจากหรูเหยียนหรือไม่ ? ความจริงแล้วเรื่องมีอยู่ว่า องค์รัชทายาทวางยาพิษฮ่องเต้และบีบบังคับให้ฮ่องเต้สละราชบัลลังก์เพื่อองค์รัชทายาทจะได้ขึ้นครองบัลลังก์มังกร…”
เมื่อถูกสตรีผู้เป็นที่รักหักหลัง ซวนหยวนหลี่ซางรู้สึกเจ็บปวดใจเกินจะหาคำใดมาเปรียบ เขากล่าวขึ้น สีหน้าความผิดหวังและเสียใจทาบทาเต็มใบหน้า “หรูเหยียน เหตุใดเจ้าถึงได้หักหลังข้าเช่นนี้ จริง ๆ แล้วเป็นเจ้า… เจ้า…”
มีทั้งหลักฐานและพยานบ
