มู่อีกล่าวตอบ “รายงานท่านผู้นำ มู่หรูเหยียนหนีไปแล้วขอรับ”
มู่หรูเหยียนเป็นสตรีฉลาด เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี นางก็รีบหนีเอาตัวรอดทันที
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเดือดดาล “พาตัวกลับมาให้ข้า!”
สถานที่เดียวที่มู่หรูเหยียนจะไปพึ่งพิงได้คือตำหนักองค์รัชทายาท สำหรับองค์รัชทายาทซวนหยวนหลี่ซางนั้น เขารักและทะนุถนอมนางยิ่งนัก
ซวนหยวนหลี่ซางโกรธมากเมื่อองครักษ์เงาตระกูลมู่บุกเข้าไปในตำหนักของเขา “มู่เฉียนซี เจ้ากล้าแตะต้องเหยียนเอ๋อร์ก็ลองดู!”
มู่เฉียนซีกล่าว น้ำเสียงนางเด็ดขาด “ปู่ของมู่หรูเหยียนทําเรื่องทรยศในตระกูลของข้า มู่หรูเหยียนก็เข้าร่วมด้วย วันนี้ข้าจะไม่ปล่อยนางไปแน่”
ซวนหยวนหลี่ซาง “เหยียนเอ๋อร์ถูกขับไล่ออกจากตระกูลมู่แล้ว ตอนนี้นางเป็นชายาของข้า หากเจ้ากล้าที่จะแตะต้องนางแม้แต่ปลายเล็บ เช่นนั้นเจ้าก็จะเป็นศัตรูกับราชวงศ์ซวนหยวน”
“ฮือ ๆ ๆ ท่านพี่หลี่ซาง ความจริงแล้วท่านไม่จําเป็นต้องปกป้องข้าเช่นนี้เลย หรูเหยียนสมควรตาย…” มู่หรูเหยียนได้ที กล่าวอย่างน่าสงสาร นางกล่าวออกมาทั้งน้ำตา ทําให้ซวนหยวนหลี่ซางรู้สึกเจ็บปวดหัวใจ
มู่เฉียนซีไม่มีทางที่จะสงสารสตรีผู้นี้ นางกล่าวขึ้น “องค์รัชทายาท มู่หรูเหยียนนางทรยศ วันนี้ข้าจะต้องฆ่านางให้ได้”
เมื่อกระบี่มังกรเพลิงฟาดฟันเข้าใส่มู่หรูเหยียน ซวนหยวนหลี่ซางก็รีบให้องครักษ์ของเขาช่วยป้องกัน
— ฉึก! —
เสียงหนึ่งดังขึ้น ทั้งสองฝ่ายเริ่มสู้กัน
— ปัง
