! —
องครักษ์ขององค์รัชทายาท ไม่มีทางสู้องครักษ์เงาตระกูลมู่ที่ผ่านการเลื่อนขั้นเป็นระดับจักรพรรดิได้
ซวนหยวนหลี่ซางกล่าวขอร้องขึ้นมาว่า… “มู่เฉียนซี ต้องทำอย่างไรเจ้าถึงจะยอมปล่อยเหยียนเอ๋อร์ไป แม้ว่านางจะมีส่วนร่วมในการกบฏของผู้เฒ่าตระกูลมู่ แต่นั่นก็เพราะถูกปู่ของนางล่อลวง เจ้าปล่อยเหยียนเอ๋อร์ไปไม่ได้หรือ ?”
มู่หรูเหยียนร้องไห้ไปด้วยกล่าวไปด้วย “ฮือ ๆ ๆ… ท่านพี่หลี่ซางให้ซีเอ๋อร์ฆ่าข้าเถอะ มันเป็นความผิดของข้า เป็นความผิดของข้าเอง…”
ซวนหยวนหลี่ซางโกรธเกรี้ยว เขาเลือกที่จะต่อว่า “มู่เฉียนซี เจ้ามันเป็นปีศาจที่ฆ่าคนคนหนึ่งได้โดยไม่กะพริบตา เจ้าปีศาจ!”
ในเวลานั้นเอง กระบี่ของมู่เฉียนซีจ่อลำคอขาวเรียวของมู่หรูเหยียนอย่างว่องไว สายตาเย็นชาของนางจับจ้องไปที่ดวงตาน่าสงสารของมู่หรูเหยียนไม่วางตา
มู่หรูเหยียนแสร้งทําเป็นเข้มแข็ง “ซีเอ๋อร์… เจ้าฆ่าข้าเถอะ! ข้าจะไม่ตอบโต้เจ้าเลย”
ทว่าหลังจากกล่าวไปเช่นนั้น มู่หรูเหยียนล้มตัวลงสลบไป
ซวนหยวนหลี่ซางรุดเข้าไปโอบกอดมู่หรูเหยียนไว้ก่อนจะกล่าวกับมู่เฉียนซี “ผู้นำตระกูลมู่ ข้ารู้ว่าเจ้าชอบทรัพย์สินเงินทองมาก หากเจ้าไม่ฆ่าเหยียนเอ๋อร์ สิ่งของที่เจ้าชอบในตำหนักข้านี้ เจ้าเอาไปให้หมด เช่นนี้เจ้าจะพอใจหรือไม่ ?”
ได้ยินวาจานี้ขององค์รัชทายาท มู่เฉียนซียังลอบอึ้ง ต้องบอกเลยว่าสำหรับซวนหยวนหลี่ซาง เขาเป็นคนรักสตรีงามเสียยิ่งกว่าสิ่งใด ถึงได้กล้าพูดเช่นนี
