บุรุษ จะเอาปิ่นปักผมนี้ไปทำไมหรือ ?” มู่เฉียนซีกล่าวถาม
ปิ่นปักผมของนางนั้นมีมาก มอบให้เขาสักอันคงไม่เป็นอะไร ทว่าปิ่นปักผมอันนี้เป็นปิ่นปักผมที่ท่านอาเพิ่งจะมอบให้ในงานเลี้ยงเมื่อครู่นี้เอง หากนางมอบต่อให้ผู้อื่นไป ไม่รู้ว่าท่านอาจะโกรธหรือไม่โกรธนาง
จิ่วเยี่ยค่อย ๆ กล่าวออกมาอย่างช้า ๆ “มันมีประโยชน์ต่อข้า”
มู่เฉียนซีกล่าวถาม “มีประโยชน์กับเจ้ามากหรือไม่ ?”
จิ่วเยี่ยไม่ได้แย่งอาถิงไป เขามอบแหวนมังกรเทพวารีให้นาง อีกทั้งยังมอบยาวิญญาณและของมีค่าอื่น ๆ อีกมากมาย หากปิ่นปักผมอันนี้มีประโยชน์ต่อเขามาก มอบให้เขาก็คงจะไม่เป็นไร
จิ่วเยี่ยพยักหน้าพลางกล่าว “มีประโยชน์ต่อข้ามาก”
มู่เฉียนซีมองไปที่ปิ่นปักผมนั้น นอกจากพลังที่น่าอัศจรรย์และความสวยงามประณีตแล้ว ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น แล้วเหตุใดผู้มีสายตาอันกว้างไกลอย่างจิ่วเยี่ยถึงได้ต้องการของสิ่งนี้ ?
มู่เฉียนซีพยักหน้า กล่าวขึ้น “อืม ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าให้เจ้าได้ เอาไปเถอะ”
ส่วนท่านอาเล็ก เอาไว้ค่อยไปชี้แจงให้ท่านอาเข้าใจก็น่าจะไม่มีปัญหาอันใด
“ซี… มาเถอะ ข้าช่วยเปลี่ยนชุดให้” จิ่วเยี่ยกล่าวเสียงแผ่ว
ในขณะที่จิ่วเยี่ยยื่นมือออกมานั้น มู่เฉียนซีรีบกล่าวขึ้นว่า “ช้าก่อนจิ่วเยี่ย เจ้าไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนชุดให้ข้าก็ได้ จะ… เจ้ารีบกลับเถอะ”
“จื่อโยวมอบของที่เจ้าชอบให้เจ้าแล้ว ส่วนข้าไม่มีอะไรดี ๆ จะให้เจ้าเลย จื่อโยวบอกว่าเจ้าเป็นผู้ใ
