หตุการณ์ปากอ้าตาค้าง พวกเขามองมู่เทียนด้วยความประหลาดใจ ทว่ามู่เทียนเป็นผู้ที่ประหลาดใจยิ่งกว่า เขากล่าวขึ้นว่า “อ๊าก! มู่เฉียนซีเจ้าทำอะไรกับข้า ? เจ้า… เจ้า…”
มู่เทียนไม่ทันได้สังเกตเห็น ในตอนนี้นั้นมีเข็มยาขนาดเล็กปักฝังอยู่ตรงหลังหูของเขา
มู่เฉียนซียิ้ม กล่าวอย่างพึงพอใจ “เสี่ยวหง เจ้าทำได้ไม่เลว”
หลังจากที่นางโจมตีด้วยพลังหลงเหยียนพิฆาตเมื่อครู่ เสี่ยวหงก็ซ่อนตัวในเปลวไฟนั้นออกไปด้วย เสี่ยวหงอยู่ในระดับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ เพราะฉะนั้นความเร็วของมันจึงรวดเร็วมาก แน่นอนว่าพลังความแข็งแกร่งของมันสูงกว่ามู่เทียน ตอนที่มันเอาเข็มยาแทงเข้าที่หลังหูของมู่เทียน มู่เทียนไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างไร้เดียงสา “มู่เทียน เจ้าหลงทำอะไรผิดไปจนพลังและวิชาของเจ้าเสื่อมลงเอง แล้วเจ้าจะมาโทษข้าได้อย่างไร ? มีผู้อื่นจับตามองมากมายเช่นนี้ ข้าเป็นแค่เพียงจอมภูตระดับเจ็ดจะไปทำอะไรราชายอดยุทธ์อย่างเจ้าได้ ?”
ทุกคนกล่าวพลางทอดถอนใจ “ที่แท้ก็วิชาเสื่อมลงนี่เอง ฟังแล้วดูมีเหตุมีผลดีแท้”
“คราวหน้าเวลาพวกเราจะฝึกวิชาอะไรก็ต้องศึกษาให้ดี ๆ แล้ว มิเช่นนั้นอาจจะตกม้าตายเอาได้ ถึงตอนนั้นแล้วต้องนอนร้องไห้ขี้มูกโป่งเป็นแน่”
“ข้าก็ว่าอยู่แล้วเชียว เจ้าเด็กมู่เทียนยังเยาว์นัก อายุแค่สิบห้าสิบหก จะไปมีพลังถึงขั้นราชายอดยุทธ์ได้อย่างไรกันเล่า ที่แท้ก็เล่นวิชาแรงเช่นนี้นี่เอง เป็นอย่างไรล่ะ ลงเอยเช่น
