— ตูม! ตูม! ตูม! —
ร่างของผู้เฒ่าเหล่านั้นล้มลงไปกับพื้น ปากของพวกเขาเปลี่ยนเป็นสีเขียวไม่พอ ร่างของพวกเขายังกระตุกตาม ๆ กัน
“ผู้นำตระกูลมู่ เจ้า…”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างสะใจ “พวกเจ้าเป็นคนบอกข้าเองว่าให้ข้าวางยาเพื่อควบคุมพวกเจ้าได้ เพราะฉะนั้นตอนที่ข้าแก้พิษให้พวกเจ้า ข้าฉีดยาพิษเข้าไปด้วย เพียงแต่พวกเจ้าไหวพริบยอดแย่จึงไม่ทันสังเกตเห็นเอง”
มู่เฉียนซีกล่าวถาม “ว่าอย่างไรล่ะ ? ณ ตอนนี้พวกเจ้ายังคิดจะถีบหัวส่งข้าอีกหรือไม่ ?”
ตานคุนลอบพึมพำ ‘ในดินแดนแห่งความลับ คราก่อนก็ได้เห็นแล้วว่าผู้นำตระกูลมู่นางนี้ฉลาดหลักแหลมเพียงใด นางไม่มีทางให้ผู้อื่นได้มีโอกาสถีบหัวนางส่งเป็นแน่ เคราะห์ดีแท้ ๆ ที่ข้าไม่ได้คิดทรยศนาง’
ท่านผู้เฒ่าเหล่านั้นช่างโชคร้ายนักที่ตัดสินใจเพิกเฉยต่อนาง ถึงได้ตกอยู่ในสภาพเลวร้าย
ท่านผู้เฒ่าสาม “ผู้นำตระกูลมู่ พวกข้ามิบังอาจแล้ว”
“ชะ… ใช่ ท่านผู้นำตระกูลมู่ พวกเราเพียงแค่หยอกเย้าเจ้าเล่น ๆ เพียงเท่านั้น” ท่านผู้เฒ่าสี่กล่าวสำทับ
พวกเขาคิดที่จะจากไปอยู่รอมร่อ ใครเลยจะฉุกคิดทันว่านางเด็กโอหังผู้นี้จะตลบหลัง ทำให้พวกเขายากที่จะถอนตัว
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้นมา “พวกเจ้าคิดว่าข้าจะใช้นกสองหัวอย่างพวกเจ้าทำการใหญ่เช่นนั้นหรือ ? คนกลับกลอกเช่นพวกเจ้า ให้เป็นข้ารับใช้ย่อมเหมาะสมที่สุดแล้ว หากใช้ให้ทำการอย่างอื่น มีหวังพลาดไม่เป็นท่า”
ท่านผู้เฒ่าสามและท่านผู้เฒ่าสี่กล่าวซ้ำแล้วซ้
