ซีทนดูต่อไปไม่ไหว เบนสายตาหนีเพราะกลัวใจตนเอง …หากนางมองดูเขาต่อไป นางคงจะพุ่งเข้าไปทำเรื่องบางเรื่องที่ทำให้ผมบนหัวร้อนยุ่งเหยิงเป็นแน่
บางครั้ง ความงดงามนั้นก็สามารถที่จะทำให้ใจของคนเกิดความวุ่นวายขึ้นมาได้ ถึงแม้ว่าไม่กล้า แต่ก็ต้องมองดูว่าความงดงามนั้นถึงขั้นไหนแล้ว
รูปร่าง ใบหน้า และเสน่ห์ระดับจื่อโยวยังคงขาดความเร่าร้อน แต่ว่าจิ่วเยี่ยนั้น… นางรู้สึกได้เลยว่าความต้านทานที่ตัวนางมีต่อเขาลดลงเป็นเส้นดิ่งอย่างรวดเร็ว!
หลังจากที่จิ่วเยี่ยได้สวมเสื้อผ้าอาภรณ์ของเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก็มาดึงมู่เฉียนซีขึ้นมาด้วย ทั้งสองยืนอยู่บนผิวน้ำเสมือนยืนอยู่บนพื้นราบ
จิ่วเยี่ยยื่นมือออกมา กำลังที่จะถอดเสื้อให้มู่เฉียนซี นางจับมือเย็นยะเยือกของเขาเอาไว้ รีบกล่าวขึ้น “ไม่ต้อง ไม่เป็นไรเลย ข้าจัดการเองดีกว่า”
ร่างของมู่เฉียนซีขยับเหมือนดั่งจะพุ่งหนีออกไป ทว่าเมื่อนางมองเห็นแนวพุ่มไม้ที่อยู่ริมสระน้ำหนาวเหน็บนั่น กลับถูกจิ่วเยี่ยเข้ามาขวางห้ามเอาไว้
เขากล่าวขึ้น “ข้าอยากฝึก อย่าปฏิเสธข้า”
ในป่าที่มืดมิด จื่อโยวได้ยินเสียงเปลื้องผ้าอย่างชัดเจน มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มชั่วร้าย ดูเหมือนว่าจิ่วเยี่ยจะเป็นบุรุษที่ ‘ใช้ได้’
เมื่อเคยถอดเสื้อของหญิงสาวออกแล้วครั้งหนึ่ง จิ่วเยี่ยไม่มีปัญหา เขาใส่เสื้อผ้าให้สตรีเป็นแล้ว ความสามารถในการเรียนรู้ของเขานั้นถือว่าอัจฉริยะ
แต่ว่า… เขาสวมใส่อาภรณ์พิลึกพิลั่
