นอะไรให้นาง ?
เสื้อผ้าที่ถูกจิ่วเยี่ยหยิบออกมามีเพียงผ้าไม่กี่ชิ้น แต่ละชิ้นนั้นโปร่งแสงอย่างที่สุด แม้แต่สีของผิวหนังก็ยังสามารถมองทะลุเห็นได้ ทั้งยังมีร่องรูอีกมากมาย เรียกได้ว่าจงใจเผยให้เห็นเนื้อหนังอย่างยั่วยวนมากกว่า… มากกว่าชุดชั้นในในสมัยใหม่ที่นางจากมาเสียอีก!
มู่เฉียนซีขมวดคิ้ว กล่าวถามขึ้น “จิ่วเยี่ย เจ้าไปเอาเสื้อผ้าอาภรณ์เช่นนี้มาจากไหนรึ ?”
“จื่อโยวบอกข้าว่าหญิงสาวชอบเสื้อผ้าเช่นนี้”
มู่เฉียนซีกล่าว “จิ่วเยี่ย เจ้าถูกพี่น้องของเจ้าหลอกเข้าเสียแล้ว หญิงสาวชอบมันที่ตรงไหนกัน ? เห็นได้ชัดเลยว่านี่มันเป็นความชอบของเขาชัด ๆ เจ้าจงอย่าได้ไปเลียนแบบเขาเป็นอันขาด”
“อืม”
มู่เฉียนซีพลักร่างจิ่วเยี่ยออกห่างก่อนจะกล่าวว่า “เจ้าหันกลับไปก่อน ข้าเปลี่ยนเป็นอาภรณ์ของข้าเองจะดีกว่า”
เดิมทีนางคิดว่าจะไปจัดการกับปัญหาเรื่องการงานที่ถนนจุ้ยเมิ่งพันปี ไป ๆ มา ๆ สุดท้ายได้มาอยู่ที่จวนเยี่ยอ๋องเสียได้ และนี่… มันเป็นเวลาดึกมากแล้ว มู่เฉียนซีนางต้องการจะกลับแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “จิ่วเยี่ย เจ้าดูแลเพื่อนรักของเจ้าให้ดี อย่าให้เขาไปชักจูงผู้คนไปทำเสื่อมเสียและทำให้กิจการของข้าที่ถนนจุ้ยเมิ่งพันปีไม่ดี”
จิ่วเยี่ยพยักหน้า “ต่อไปหากเขายังไปในถิ่นของเจ้า ข้าจะฆ่าเขาเสีย”
ทันใดนั้นลมหนาวพัดโชยมา เกรงว่าลมนั้นคงทำให้ใจของจื่อโยวหวิวโหวงเหวงไม่น้อยเลย ถ้าหากว่าเขาได้มาปรากฏตัวในตอนนี้ คงจะต้อง
