๋อง มู่เฉียนซีรับรู้ได้ว่าคงจะต้องเกิดเรื่องขึ้นเป็นแน่ จูบของจิ่วเยี่ยรุนแรงและเร่าร้อนมากขึ้นเรื่อย ๆ เดิมทีรุนแรงอยู่แล้ว แต่กลับรุนแรงเร่าร้อนดุเดือดมากกว่าเดิมหลายเท่า
“ฮืม…” ดวงตามู่เฉียนซีเบิกกว้างด้วยความตกใจ คำสาปของจิ่วเยี่ยกำลังจะระเบิดขึ้นอีกแล้วรึ ? อาการเขากำลังกำเริบมากขึ้นรึ ? หรือว่าเป็นเพราะฤทธิ์ธูปหอมนั่นของจื่อโยวเมื่อครู่ ?
ร้อน… ร่างของจิ่วเยี่ยที่เดิมทีเย็นยะเยือก กลับร้อนผ่าวไปทั่วราวกับเตาไฟขนาดใหญ่ก็มิปาน
ขณะที่จิ่วเยี่ยผละริมฝีปากออกไปและกำลังจะมอบจูบหวานให้นางอีกครา ทว่ามู่เฉียนซีกลับห้ามเขาเอาไว้ นางกล่าวขึ้นด้วยความร้อนรน “จิ่วเยี่ย ท่าทางของเจ้าไม่ดีแล้ว เจ้าต้องไปแช่ในสระน้ำพุเย็นเสียเดี๋ยวนี้”
มู่เฉียนซีรีบพาจิ่วเยี่ยไปที่สระน้ำพุเย็นอย่างทุลักทุเล เมื่อมาถึงสระน้ำพุเย็น นางกล่าว “จิ่วเยี่ย เจ้าโดนควันหอมของจื่อโยว อาการเจ้าจึงเป็นเช่นนี้ เจ้ารีบลงไปแช่ในสระน้ำเร็วเข้าเถอะ อาการเจ้าจะทุเลาลง แต่หากยังไม่หาย ข้าจะปรุงยาให้เจ้าเอง”
— ตูม! —
ในที่สุดจิ่วเยี่ยก็ลงสระ ทว่าเขาไม่ลงผู้เดียว กลับคว้าเอาร่างบางของของมู่เฉียนซีลงไปในสระน้ำพุเย็นด้วย เสื้อผ้าของทั้งสองเปียกโชก ร่างของทั้งสองกอดรัดกันแน่น
ความหนาวเย็นของน้ำจะหนาวเย็นสักเท่าไหร่ และจะช่วยทำให้อาการของจิ่วเยี่ยทุเลาลงได้หรือไม่ ?
.
