็นการจูบ”
“ไม่นับก็ไม่นับ ข้าทำใหม่ก็ได้”
มู่เฉียนซีกัดริมฝีปากเขาเบา ๆ ทว่าเมื่อเริ่มแล้วก็ดูเหมือนว่าจิ่วเยี่ยจะไม่ต้องการให้มันสิ้นสุดลง อา… จูบแรกในรอบครึ่งเดือน แน่นอนว่าเขาหวังให้มันเป็นจูบที่ยาวนานที่สุด เมื่อจูบแรกสิ้นสุดลง มู่เฉียนซีหายใจอย่างหอบ ๆ จูบนี้นานเกินไปแล้ว นางเกือบจะหมดลมหายใจ
“กลับจวน”
ดูเหมือนว่าสถานที่ที่จื่อโยวเตรียมเอาไว้ให้ จิ่วเยี่ยจะไม่โปรดเอาเสียแล้ว เขารับรู้ได้ถึงความอึดอัดของมู่เฉียนซี จึงกอดนางและหายตัวออกไปจากจุ้ยเมิ่งพันปีแห่งนี้
ระหว่างทางกลับจวนในยามรัตติกาล ทันใดนั้นเสียงจิ่วเยี่ยก็ดังขึ้นว่า “ครั้งที่สอง”
“แต่เรายังอยู่ระหว่างทางกลับจวน” มู่เฉียนซีขมวดคิ้ว
“ไม่สนใจ”
สีหน้ามู่เฉียนซีพลันเปลี่ยนไปไม่ค่อยดีนัก “แล้วข้าคิดต่างกับเจ้าได้หรือไม่ ?”
“ไม่ได้” จิ่วเยี่ยตอบทันควัน
มู่เฉียนซีซบร่างของเขา สายลมยามรัตติกาลพัดเส้นผมของพวกเขาสยายปลิวไสว ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบกันเป็นเวลายาวนาน ความเร็วของจิ่วเยี่ยลดลง เส้นทางกลับจวนนี้ สำหรับมู่เฉียนซีแล้วช่างดูยาวนานยิ่งนัก
จื่อโยวในเวลานี้ เมื่อเห็นภาพการกลับจวนที่สวยงามของทั้งคู่ ก็อดที่จะชื่นชมจิ่วเยี่ยไม่ได้ เขากล่าว “อา… บุรุษเย็นชาดุจดั่งน้ำแข็งเย็นยะเยือกอย่างเยี่ยมีความคิดหวาน ๆ เช่นนี้ ไม่เลวเลย! ดู ๆ ไปแล้วนอกจากทักษะเหล่านี้ อย่างอื่นเขาคงไม่ต้องให้ข้าช่วย”
— ตุบ! —
เมื่อกลับมาถึงจวนเยี่ยอ
