อรักษาคนไข้ของข้าก่อนและข้าจะไปจัดการกับบุรุษรูปงามผู้นั้นภายหลัง ส่วนเรื่องจุ้ยเมิ่งพันปี เจ้าก็วางใจได้แล้ว”
ดวงตาของเยวี่ยเจ๋อหลุบต่ำลงเล็กน้อย เขาพยักหน้าพลางตอบ “ก็ได้… ก็ได้พี่ใหญ่”
“เชิญทางนี้” จื่อโยวเปิดประตู ทำกิริยาท่าทางผายมือเชื้อเชิญอย่างงดงาม
จิ่วเยี่ยพามู่เฉียนซีเข้าไปในห้อง ทันทีที่เข้าไปด้านใน สีหน้ามู่เฉียนซีพลันเปลี่ยนไป บุรุษผู้งดงามดั่งปีศาจอย่างจื่อโยว คงจะไม่ทำเรื่องดีเป็นแน่!
มู่เฉียนซีนางรีบพรวดไปดับธูปที่ส่งควันหอม ๆ หลายสิบดอกนั้นลง เร่งเปิดหน้าตางเพื่อระบายอากาศให้ลมพัดเข้ามา นางคารวะจื่อโยวยิ่งนัก ธูปหอมที่สามารถปลุกอารมณ์ทางเพศเช่นนี้หาได้ยาก นางไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนอย่างเขาจะหามาได้ อีกทั้งยังนำเอามาจุดในห้องนี้เสร็จสรรพ
เจ้าจื่อโยวนั่นเอาเปรียบกันชัด ๆ
มู่เฉียนซีหันมองจิ่วเยี่ย แม้ว่านางจะลงมือดับธูปหอมนี้ได้อย่างรวดเร็ว ทว่าภายในห้องยังคงมีกลิ่นหลงเหลืออยู่จาง ๆ
ร่างของมู่เฉียนซีมีความดื้อยาอยู่บ้าง ธูปหอมนี้จึงไม่ส่งผลกระทบต่อนางมากนัก ทว่าจิ่วเยี่ยล่ะ ? เขาคงไม่เป็นอะไรเช่นกันใช่หรือไม่ ?
มู่เฉียนซีมองดูดวงตาสีฟ้าของเขาคู่นั้น มันยังคงดูนิ่งสงบเฉกเช่นเคย นางถอนหายใจโล่งใจ ดูเหมือนจิ่วเยี่ยจะยังไม่โดนธูปหอมนั่นเล่นงาน แต่นางต้องขอบอกเลยว่า… สหายของจิ่วเยี่ยอย่างจื่อโยวทำให้นางจนปัญญาจริง ๆ
จิ่วเยี่ยมองมู่เฉียนซี กล่าวขึ้น “เมื่อครู่ไม่นับว่าเป
