สามารถทำให้แม่นางผู้นี้มอบจุมพิตแสนหวานให้เขาได้ นี่มันเรื่องแปลกประหลาดอันใด ?
อย่างเยี่ย เขาเรียกว่ายอดฝีมือแล้ว!
จื่อโยวผู้ที่รู้เรื่องนี้มาโดยตลอด เวลานี้ถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง ทว่าถึงอย่างไรมันก็เป็นเพียงการจุมพิต เยี่ยจะไม่ได้เข้าหอกับนางเลย แต่… แต่ว่าทักษะการเกี้ยวพาราสีของเขานั้น ถือว่าเป็นยอดฝีมือยิ่งนัก
“ไม่ใช่เช่นนี้” จิ่วเยี่ยกล่าววาจาเย็นชา แม้ว่าความรู้สึกที่ริมฝีปากกระทบกับแก้มของเขานั้นจะอ่อนโยนนุ่มนวลและเขาก็โปรดปราณ ทว่าเล็ก ๆ น้อย ๆ เพียงเท่านี้
ยังไม่พอ…
มู่เฉียนซีเหลือบมองจื่อโยวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จิ่วเยี่ยพลางคิดในใจว่าตัวนางยังไม่เคยแสดงทักษะการจูบกับจิ่วเยี่ยต่อหน้าผู้อื่นเลย
จื่อโยวกล่าว “แม่นาง ข้าจองห้องพิเศษเอาไว้ ข้าจะพาเจ้าทั้งสองไปดีหรือไม่ล่ะ ? ในห้องนั้น ข้าขอบอกเลยว่าเจ้าสองคนจะทำอะไรกันก็ได้ตามแต่สะดวก”
จื่อโยวยิ้มเจ้าเล่ห์พลางนำทางไป จิ่วเยี่ยไม่คัดค้าน กอดมู่เฉียนซีเดินตามจื่อโยวไปแต่โดยดี
“พี่ใหญ่…” เยวี่ยเจ๋อเรียกมู่เฉียนซี เขาอยากจะห้ามนางไว้ ไม่อยากให้นางไปกับเยี่ยอ๋องอันตรายผู้นั้น แต่พลังอันน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายไปทั่วจนทำให้เยวี่ยเจ๋อหวาดกลัวอย่างมาก
บุรุษผู้นี้ยากเกินที่จะคาดเดาได้ อีกอย่าง นับวันพี่ใหญ่ของตนก็เข้าใกล้เขามากขึ้นทุกวัน อีกทั้งยังดูสนิทสนมกันมากขึ้นเรื่อย ๆ
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “เยวี่ยเจ๋อ เจ้าไปจัดการเรื่องของเจ้าเถอะ ข้าข
