หลิวซางหรูเมิ่งกับจุ้ยเมิ่งพันปีเป็นโรงเตี๊ยมใหญ่ทั้งสองแห่งซึ่งควบคุมโดยตระกูลมู่ ทุกอย่างเป็นไปตามแบบอย่างที่มู่เฉียนซีกำหนดและพัฒนาในทางดีขึ้นเป็นอย่างมาก โรงเตี๊ยมทั้งสองแห่งนี้นับวันยิ่งเป็นที่นิยมของคนหมู่มาก
มู่เฉียนซีขมวดคิ้วมุ่น กล่าวถามขึ้น “มีเรื่องอะไร ? เกิดการทะเลาะวิวาทกันรึ ?”
เยวี่ยเจ๋อกล่าวตอบ “ไม่มีใครกล้ามารุกรานตระกูลมู่หรอกพี่ใหญ่ เพียงแต่ที่จุ้ยเมิ่งพันปีมีบุรุษเอวบางรูปงามดั่งปีศาจผู้หนึ่งมาเยือนบ่อยนัก ทันทีที่บุรุษผู้นั้นมาก็ดึงดูดเหล่าสตรีที่คอยต้อนรับลูกค้าไปดูแลเขาทั้งหมด สตรีเหล่านั้นไม่ยอมดูแลลูกค้าคนอื่น ๆ เลย”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ มู่เฉียนซีผงะไปครู่หนึ่ง “บุรุษเอวบางรูปงามดั่งปีศาจรึ ?!”
ในหัวของนางเปล่งประกายเล็กน้อย บุรุษผู้งดงามดุจดั่งปีศาจ เอวบางร่างสมส่วน เป็นที่ดึงดูดดวงตาต้องตรึงดวงใจของสตรีทั่วหล้า เขาผู้นั้นเป็นใครไปมิได้นอกจาก…จื่อโยว
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “คืนนี้เจ้าไปกับข้า ข้าอยากไปดูให้เห็นกับตาว่าบุรุษผู้งดงามดุจดั่งปีศาจที่เจ้าว่านั่น เป็นใครมาจากไหนแน่”
เยวี่ยเจ๋อ “หืม ? พี่ใหญ่จะไปที่แบบนั้นจริง ๆ หรือ ?”
มู่เฉียนซีกล่าวตอบ “ขนาดหลิวซางหรูเมิ่งข้ายังไปมาแล้ว ไปจุ้ยเมิ่งพันปีอีกสักที่คงจะไม่เป็นไร”
“แต่…”
“หากข้าไม่เห็นบุรุษผู้นั้นกับตาตัวเอง ข้าจะรับมือกับเขาได้อย่างไร ? หรือว่าเจ้าอยากจะให้จุ้ยเมิ่งพันปีปิดลงเช่นนั้นรึ ?”
เยวี่ยเจ๋อก
