ล่าวอย่างจนใจ “ก็ได้ ข้าไปเป็นเพื่อนพี่ใหญ่ก็ได้”
มู่เฉียนซีกล่าว “ดี! เอ้อ… เยวี่ยเจ๋อ ข้ามีอะไรจะให้เจ้า มันน่าจะเหมาะกับการฝึกของเจ้า”
เยวี่ยเจ๋อผงะไปครู่หนึ่ง “พี่ใหญ่ นี่มันเก้าสายฟ้าลี้ลับ เป็นวรยุทธ์ของสำนักซวนเหลย”
“ใช่แล้ว ข้าเพิ่งได้มาสด ๆ ร้อน ๆ เจ้าเอากลับไปฝึกฝนเถอะ สำนักซวนเหลยสร้างศิษย์ออกมาไม่ได้เรื่องสักคน ข้าเชื่อในพรสวรรค์และพรแสวงของเจ้า เจ้าจะต้องทำได้ดีกว่าพวกแมลงเม่านั่นแน่ ๆ”
พี่ใหญ่ไม่เคยตระหนี่กับเขาเลย นางมอบสมบัติอันล้ำค่าให้กับเขาอีกครั้ง เขารู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก
เยวี่ยเจ๋อกล่าวอย่างจริงจัง “พี่ใหญ่วางใจได้ ข้าจะต้องฝึกให้ดีกว่าคนของสำนักซวนเหลยอย่างแน่นอน”
มู่เฉียนซี “อันที่จริงแล้วข้ามีของอีกอย่างที่อยากจะให้เจ้า แต่เจ้าอยากจะใช้มันหรือไม่นั้นก็ขึ้นอยู่กับเจ้า” มู่เฉียนซีหยิบขวดยาออกมายัดใส่มือเยวี่ยเจ๋อ
เยวี่ยเจ๋อกล่าวถาม “พี่ใหญ่ นี่เป็นยาที่พี่ใหญ่หลอมขึ้นมาใหม่หรือ ?”
มู่เฉียนซีส่ายหน้า “ไม่ใช่ ยานี้ข้าไม่ได้เป็นผู้หลอม นี่เป็นยาฟ้าดินซวนหวง ยาวิญญาณระดับเก้า”
เมื่อได้ยินเช่นนี้เยวี่ยเจ๋อเบิกตากว้าง “อ่า! ยาวิญญาณระดับเก้า” ขวดยาในมือเขาเกือบจะหล่นพื้นเพราะความตกใจ เขาสะดุ้งโหยงสุดตัว
มู่เฉียนซี “ยาฟ้าดินซวนหวงนี้มีค่านัก ไม่ว่าเจ้าจะอยู่ในระดับใด หากเจ้ากลืนยานี้ไปเพียงหนึ่งเม็ด เจ้าก็จะทะลวงพลังระดับจักรพรรดิได้ทันที”
“เม็ดเดียวสามารถทะลวงพล
