รีที่ทำให้เขาใส่ใจได้ถึงเพียงนี้ อีกทั้งยังเป็นสตรีที่ไม่เกรงกลัวเขาด้วย แต่เยี่ยนั้น เขาตามเกี้ยวพาราสีนางอยู่นานแล้วก็ยังไม่สำเร็จสักที เกี้ยวพาราสีอยู่นานถึงเพียงนี้มันชัดเจนแล้วว่าดูเหมือนรูปร่างหน้าตาอันงดงามของเขาจะไม่ได้ช่วยอะไรเขาเลย
จิ่วเยี่ยเป็นผู้ที่ผิดแปลกไม่เหมือนคนอื่น ๆ ทั่วไป ทำให้คนอื่นไม่กล้าเข้าใกล้เขา ร่างชุดดำของเขาเดินผ่านไปเพียงปราดเดียว เขาก็เห็นมู่เฉียนซีที่นั่งอยู่ในห้องด้านบนแล้ว
จิ่วเยี่ยเข้าหานาง กอดนางไว้โดยที่ไม่สนใจอะไรเลย “เจ้า…”
‘บุรุษผู้นี้กล้าทำเช่นนี้กับพี่ใหญ่ได้อย่างไรกัน ?’ เยวี่ยเจ๋อเห็นเช่นนี้เข้า ดวงตาเปล่งประกายความพิโรธ
จิ่วเยี่ยกอดมู่เฉียนซีเช่นนี้บ่อยแล้ว นางรู้สึกเคยชิน แต่เหตุใดครานี้ถึงได้กอดแน่นเช่นนี้เล่า ?
มู่เฉียนซีอดไม่ได้ กล่าวขึ้นว่า “จิ่วเยี่ย เจ้าปล่อยข้าก่อนได้หรือไม่ เจ้ามีเรื่องอะไรรึ ?”
ทันใดนั้นจื่อโยวเดินเข้ามา กล่าวอย่างมีเสน่ห์ “สาวน้อย แท้ที่จริงแล้วเยี่ยหมายความว่าเขาคิดถึงเจ้ามาก คิดถึงเจียนจะขาดใจตาย คิดถึงอย่างสุดหัวใจ คิดถึงจนเจ็บปวดทรมานจิตใจ คิดถึงจนนอนไม่หลับ คิดถึงจน…”
“พอ!” จิ่วเยี่ยเอ็ด
.
