แท้ที่จริงแล้ว นี่มิใช่การซื้อยาฟื้นฟู ทว่าซื้อชีวิตตนเองเอาไว้ต่างหาก
ไม่จำเป็นต้องรอให้มู่เฉียนซีกล่าวอะไรมากมาย พวกเขารู้ดีว่าต้องทำเช่นไร พวกเขานำเอาสมุนไพรวิญญาณทั้งหมดออกมาแต่โดยดี
สมุนไพรวิญญาณของสำนักตานจี้มีจำนวนมากกว่าสำนักอื่น ๆ หลายเท่า ด้วยเพราะพวกเขาเป็นสำนักนิกายปรุงยา ส่วนสมุนไพรวิญญาณของสำนักซวนเหลยกับของราชวงศ์ซวนหยวน มีน้อยมากจนน่าสมเพชเวทนา
“พวกเรามีสมุนไพรวิญญาณเพียงเท่านี้ จะพอใจหรือไม่พอใจ เราก็มีเพียงเท่านี้”
มู่เฉียนซี “สมุนไพรวิญญาณน้อยนิดเช่นนี้มันเพียงพอที่ไหนกันเล่า ?! เอาของมีค่าที่ติดตัวพวกเจ้าออกมาด้วย”
พวกเขาได้ยินคำเรียกร้องจากนาง ต่างกัดฟันด้วยความโกรธสุมแน่นในใจ มันจะมากเกินไปแล้ว ทำเช่นนี้มันเกินไปจริง ๆ!
มู่เฉียนซีกล่าวถามอย่างยั่วยุ “เป็นอะไรไป ? ตกลงพวกเจ้าจะไม่ซื้อแล้วเช่นนั้นรึ ?”
“ซื้อ! พวกเราซื้อ!”
สุดท้ายพวกเขาก็ไม่กล้าเก็บไว้กับตัว ยอมนำเอาของมีค่าที่มีอยู่ออกมาทั้งหมดเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้มู่เฉียนซีเกิดความไม่พอใจ มิเช่นนั้นแล้วนางต้องสังหารหมู่อย่างแน่นอน
เป็นดั่งคำสุภาษิตกล่าวเอาไว้จริงแท้ เสือเมื่อถึงคราวอับโชคย่อมถูกสุนัขรังแกได้ หากมิใช่พวกเขาโดนหม้อเทพนั่นเล่นงานจนได้รับบาดเจ็บแล้วละก็… พวกเขาคงไม่ถูกมู่เฉียนซีบีบบังคับให้จนตรอก
มู่เฉียนซีเก็บของมีค่าทั้งหมดไว้พลางกล่าว “เฮ้อ ออกมาตั้งนานแล้ว ป่านนี้ท่านอาข้าคงจะเป็นห่วงแย่ เช่นน
