ั้นข้ากลับก่อน ส่วนพวกเจ้าค่อย ๆ รักษาบาดแผลอยู่ที่นี่กันไปเถอะ”
“อ้อ ส่วนพวกเจ้าทั้งสามก็อย่าลืมของที่พนันไว้ล่ะ เอาไปส่งให้ถึงจวนตระกูลมู่ด้วย”
ขณะที่มู่เฉียนซีกำลังจะกลับ ทันใดนั้นตานคุนตะโกนเสียงดัง “มู่เฉียนซี เจ้าเอาของของพวกข้าไปแต่เจ้ายังไม่ได้ให้ยาลูกกลอนกับพวกข้า”
มู่เฉียนซีหันมา นางกล่าวอย่างเมินเฉย “สิ่งของที่พวกเจ้าให้มายังไม่มีค่าพอที่จะได้ยาของข้าไป เหตุใดข้าต้องให้ยาเจ้าด้วย ? พวกเจ้าค่อย ๆ ฟื้นฟูอยู่ ณ ที่นี้กันเองเถอะ”
“พรวด!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เจ้าสำนักทั้งสองโกรธจนกระอักเลือดกบปาก
เวลานี้ผู้อาวุโสแห่งราชวงศ์ชิงได้รับความเมตตาเล็กน้อยจากมู่เฉียนซี ที่แท้แล้ว นางโหดร้ายกับคนแคว้นเดียวกันเช่นนี้นี่เอง โชคดีที่พวกเขาไม่ได้เป็นคนแคว้นเดียวกันกับนาง มันช่างน่าปวดใจนัก!
…
การเดินทางไปหน้าผาในครั้งนี้ของมู่เฉียนซีเต็มไปด้วยรางวัลมากมาย อีกทั้งยังได้ท่านผู้อาวุโสระดับจักรพรรดิกลับมาด้วยอีกถึงเก้าคน
มู่อวู่ซวงมองนางด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “ซีเอ๋อร์กลับมาอย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว”
“ท่านอาเล็ก ข้าบอกท่านแล้วว่าไม่เป็นไร ท่านอาวางใจเถอะ” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม
การที่นำยอดฝีมือระดับจักรพรรดิทั้งเก้ากลับมาด้วยเช่นนี้ มู่เฉียนซีรู้สึกเป็นกังวล ท่านผู้อาวุโสสำนักเฟินเทียนไม่น่ากังวลเท่าไหร่นัก หากแต่อีกสองกองกำลังนั่น ดูเหมือนพวกเขาจะไม่พอใจอย่างมาก นางฉีดยาสองเข็มเพื่อให้พวกเขายอมเ
