ของเสือดาวหิมะดังกระหึ่ม พวกมันไม่ยอมที่จะปล่อยให้ตนเองพ่ายแพ้ให้แก่มนุษย์ จึงเร่งโจมตีกลับอย่างบ้าคลั่ง
เข็มยาของมู่เฉียนซีพุ่งผ่านอย่างบ้าคลั่งไม่แพ้กัน ขณะเดียวกันกระบี่มังกรเพลิงกวาดล้างอย่างไม่เวทนาเสือดาวหิมะตัวใด
“หลงเหยียนพิฆาต!”
กระบวนท่านี้ เมื่อพลังเพิ่มขึ้น มันก็แข็งแกร่งขึ้นอีกหลายเท่า
— ตูม! ตูม! —
กระบี่มังกรเพลิงระเบิดเปลวเพลิงสีแดงเข้มออกมา พลังสังหารอันทรงพลังพลันระเบิดออกมาเช่นเดียวกัน
— ตูม! ตูม! —
มู่เฉียนซีโจมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางท้าทายขีดจํากัดความสามารถของตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งขาและมือคู่นั้นของนางไม่สามารถขยับได้ นางจึงกล่าวว่า “อาถิง!”
“เวลาหยุดนิ่ง!” อาถิงตะเบ็งเสียง พลังแห่งเวลาของอาถิงเข้าควบคุมโลกนี้แล้ว!
มู่เฉียนซีพุ่งเข้าไปในขบวนเคลื่อนย้าย เตรียมรักษาบาดแผลและฝึกฝนต่อ ทว่าทันใดนั้น ร่างสูงสีดําปรากฏขึ้นตรงหน้ามู่เฉียนซีอีกครั้ง เขากล่าว “มา ข้าทำเอง เจ้าเหนื่อยแล้ว”
เขาไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมอีก เพียงแค่รักษาบาดแผลของนางอย่างเงียบ ๆ จากนั้นปล่อยนางไปฝึกฝนต่อ เขาไม่ได้ลงมือตามที่ตกลงไว้ แต่เมื่อเห็นว่านางได้รับบาดเจ็บสาหัส นัยน์ตาจิ่วเยี่ยยิ่งมืดครึ้ม
ดวงตาที่มีประกายแสงเย็นยะเยือกเหลือบมองไปที่เสือดาวหิมะเหล่านั้น อยากให้พวกมันหายไปเสียจริง แต่หากพวกมันหายไป สตรีที่อยู่ตรงหน้าเขาจะไม่มีคู่ต่อสู้ให้ฝึกฝน
มู่เฉียนซีรวบรวมประสบการณ์ทั
