่ พวกมันจะวิ่งหนีไปให้ไกล ไม่กล้าสู้กับนาง
อู๋ตี้กล่าว “น่าเสียดายที่เสือดาวหิมะเหล่านี้ไม่มีผนึก มิฉะนั้นข้าคงจะมีอาหารมื้อใหญ่”
เสี่ยวหงรีบกล่าว “กิน กิน กิน เจ้าคิดแต่เรื่องกิน”
อู๋ตี้ตะโกน “นอน นอน นอน เจ้าก็เป็นพวกที่คิดแต่จะนอนมิใช่หรือไร ?”
มู่เฉียนซีปราม “พอเลย หยุดทะเลาะกันได้แล้ว ในเมื่อไม่มีอันตรายจากเสือดาวหิมะหลงเหลือ พวกเราหาทางออกไปจากที่นี่กันเถอะ”
อาถิง “วิธีที่จะออกไปคือเสาหิมะต้นนั้น หากเจ้าถ่ายเทพลังวิญญาณเข้าไป ร่างเจ้าก็จะถูกส่งออกไป หลายวันมานี้ประสิทธิภาพของเจ้า ข้าพอใจอย่างมาก รีบออกไปเถอะ เพื่อเลี่ยงไม่ให้สมบัตินั้นถูกผู้อื่นแย่งเอาไป”
มู่เฉียนซี “แน่นอนอยู่แล้ว”
มู่เฉียนซีถ่ายเทพลังวิญญาณเข้าไปในเสาหิมะ โลกน้ำแข็งหิมะค่อย ๆ สลายหายไปต่อหน้าต่อตาของนาง และนางได้กลับเข้าไปในถ้ำน้ำแข็งนั่นอีกครั้ง อันตัวนางนั้น เวลานี้เคยชินกับความหนาวเย็นของหิมะน้ำแข็งแล้ว อุณหภูมิของถ้ำน้ำแข็งนี้ สําหรับนางถือว่าไม่มีอะไรพิเศษ
แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้ากลับทําให้มู่เฉียนซีตกใจ
อู๋ตี้ตะโกนด้วยความตื่นเต้น “โอ้สวรรค์ของข้า! ผลึกสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ แล้วยังมีผลึกสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงอีกด้วย โอ้! ถ้าหากข้ากินมันทั้งหมด ข้าจะต้องเลื่อนขั้นเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์และแข็งแกร่งกว่าเจ้าหมูนั่นเป็นแน่”
เสี่ยวหงนั้น เมื่อได้ยินว่าอู๋ตี้จะแข็งแกร่งกว่ามัน มันพึมพํา “กิน กิน กิน กินเข้
