ท่าทางของจิ่วเยี่ยจริงจังและเคร่งขรึมยิ่งนัก การที่เขาพ่นคำพูดอันตรายออกมานั่นหมายความว่า ‘ห้ามขัดขืนเขาเป็นอันขาด’
มู่เฉียนซีรู้ตัวเองดีว่านางมิอาจขัดขืนบุรุษอย่างจิ่วเยี่ยได้ จึงยอมรับชะตากรรมแต่โดยดี “จิ่วเยี่ย หากเจ้าสามารถหลับตาทำแผลให้ข้าได้ เช่นนั้นเจ้าก็ลงมือเลยเถอะ”
“เหตุใดข้าถึงต้องหลับตาด้วย มู่เฉียนซี เจ้าน่ามองเช่นนี้ จะให้หลับตาได้อย่างไร ?” จิ่วเยี่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ทว่าคำกล่าวของเขาทำให้มุมปากมู่เฉียนซีกระตุกอย่างแรง บุรุษผู้นี้เห็นรูปร่างนางหมดแล้วทั้งตัว อีกทั้งยังมีหน้ามาบอกว่าน่ามอง อยากจะมองอีก นางควรฆ่าเขาให้ตายไปเสียเลยดีหรือไม่ ?
มู่เฉียนซีแทบคลั่ง น่าเสียดายที่ความคิดนี้คิดได้เพียงในใจเท่านั้น นางมิอาจทำอะไรคนอย่างจิ่วเยี่ยได้ ความแข็งแกร่งของนางกับความแข็งแกร่งของจิ่วเยี่ยแตกต่างกันเกินไป
ดวงตาสงบ ไม่มีร่องรอยของความโลภแต่อย่างใด เวลานี้จิ่วเยี่ยไม่ได้ป่วย เขาไม่มีอาการเฉกเช่นคราก่อน เพียงแค่พูดในสิ่งที่เขาคิดอยู่ภายในใจเท่านั้นเอง
มู่เฉียนซีกล่าว “แล้วถ้าหากข้าบอกว่าไม่ได้ล่ะ ?”
“ซี… ความแข็งแกร่งของเจ้ามิอาจสู้ข้าได้ ทางที่ดี หลีกเลี่ยงการใช้กำลังจะดีกว่า”
ชั่วขณะหนึ่ง มู่เฉียนซีรู้สึกว่าร่างของตนเองไม่สามารถขยับได้ นางทำได้เพียงมองดูจิ่วเยี่ยถอดเสื้อผ้า ทำแผลใหม่ให้เท่านั้น เขาดูไม่เหมือนหมอเลย กลับดูเหมือนนักฆ่าเสียมากกว่า แต่ตอนนี้วิธีการท
