า “คราหน้าหากข้าเรียนรู้ได้แล้วข้าจะสวมอาภรณ์ให้เจ้าเอง”
มู่เฉียนซี “อันที่จริงไม่เป็นไร นี่มันไม่จำเป็นเลย ข้าจัดการเองได้”
“จำเป็น”
อะไรก็ตามที่จิ่วเยี่ยตัดสินใจแล้ว มู่เฉียนซีมิอาจปฏิเสธได้ นางลอบพึมพำกับตัวเอง “หวังว่าชาตินี้เจ้าจะทำไม่เป็น” ทว่าเมื่อคิด ๆ ดูแล้ว ไม่ว่าเรื่องใดที่เขากล่าวว่าจะทำ เขาก็ต้องทำให้ได้
ทันใดนั้น เขาคว้าร่างนางมากอดพลางกล่าวว่า “ซี… ข้าจะพาเจ้าไปยังสถานที่หนึ่ง”
.
