ปครู่หนึ่ง
ปลายนิ้วอันเรียวยาวนุ่มนวลของเขาแตะสัมผัสวนรอบริมฝีปากของนางเบา ๆ และช้า ๆ “ข้าชอบยิ่งนัก!”
“ซี… เอาชุดของเจ้าออกมา”
มู่เฉียนซีนำเอาชุดกระโปรงยาวของนางออกมาจากพื้นที่ของนาง ทว่าจิ่วเยี่ยกลับขมวดคิ้วมุ่น เสื้อคลุมสีดำของเขาที่ให้นางเมื่อครู่นี้ฉีกขาดแล้ว ไม่อาจใส่ของเขาได้อีกแล้ว นางก้มหยิบเสื้อคลุมสีดำของเขาบนพื้นขึ้นมาปิดตาเขาไว้
“จิ่วเยี่ย ปิดตาเจ้าเอาไว้ก่อน ห้ามขยับจนกว่าข้าจะเปลี่ยนชุดเสร็จ!”
ให้เขาใส่ยาทำแผลให้ก็เกินพอแล้ว ขืนยอมให้เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อีก มีหวังนางต้องบ้าคลั่งเป็นแน่แท้ ถึงแม้ว่าจิ่วเยี่ยจะไม่ได้ทำอะไรเกินเลยไปจนถึงจุดนั้น ทว่าเขาก็เป็นบุรุษ เป็นเพศตรงข้ามกับนางอยู่ดี
บนร่างกายนางไม่มีเสื้อผ้าอาภรณ์สวมใส่อยู่แม้แต่ชิ้นเดียว ร่างของนางเปลือยเปล่าทั้งหมด ขืนยอมให้เขาสวมเสื้อผ้าให้ มีหวัง…
ยังพอโชคดีที่นางมีปฏิกิริยาเร็ว ไม่เช่นนั้นคงต้องยิ้มทั้งน้ำตาเพราะบุรุษอย่างจิ่วเยี่ย
มู่เฉียนซีสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว จากนั้นเอาผ้าปิดตาจิ่วเยี่ยออก นางกลัวเขาโกรธอยู่หน่อย ๆ จึงเอ่ยปากกล่าวขึ้นว่า… “จิ่วเยี่ย มา… ประเดี๋ยวข้าจะช่วยเจ้าใส่เสื้อคลุม”
จิ่วเยี่ยยอมให้นางสวมใส่ให้แต่โดยดี เขาไม่คิดปฏิเสธนาง เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าเสื้อผ้าสตรีต้องสวมเช่นไร จึงพลาดโอกาสนี้ไปอย่างน่าเสียดาย ดูเหมือนว่าคราหน้าต้องรบกวนให้จื่อโยวช่วยสอนให้เสียแล้ว
จิ่วเยี่ยกล่าวกับนางว่
