มู่เฉียนซีวิ่งไปได้ไม่ไกลเท่าไหร่ เสือดาวหิมะเหล่านั้นก็รวมตัวกันล้อมนางไว้ นางตกอยู่ภายในวงล้อมของกลุ่มเสือดาวหิมะนี้ด้วยความตื่นตระหนก
กรงเล็บอันแหลมคมข่วนเข้าที่แขนของมู่เฉียนซี เลือดสีแดงสดไหลออกมา แขนเสื้อนางในตอนนี้เต็มไปด้วยโลหิตแดงฉานดูน่าเวทนา
อู๋ตี้กล่าวอย่างตกใจ “นายท่าน! นายท่านได้รับบาดเจ็บ”
มู่เฉียนซีรีบนำเอาเข็มฉีดยา ฉีดยาห้ามเลือดให้ตนเองทันที นางไม่ทันมีเวลาเจ็บกับเข็มยานั้น ก็ต้องหลบหลีกการโจมตีของกลุ่มเสือดาวหิมะอีกครั้ง
“โฮกกกก!”
เสือดาวหิมะพรวดเข้ามาหานางอีกครั้ง นางกลิ้งตัวหลบกรงเล็บของเสือดาวหิมะอย่างรวดเร็ว รอยเลือดสีแดงสดทิ้งร่องรอยเปื้อนลงบนหิมะขาว ๆ นั้นอย่างชัดเจน เมื่อเสี่ยวหงเห็นเช่นนี้ ดวงตาลุกเป็นไฟขึ้นมาทันที
“พวกเจ้า ตายเสียเถอะ!” เสี่ยวหงพ่นเปลวไฟออกมาอย่างรุนแรง
“โฮก โฮก!” เสือดาวหิมะที่ใช้ชีวิตบนหิมะคำรามออกมาทันทีเมื่อเจอกับเปลวไฟร้อน ๆ
มู่เฉียนซีได้รับบาดเจ็บมากขึ้นเรื่อย ๆ ยาห้ามเลือดของนางก็ถูกใช้ไปอย่างฟุ่มเฟือย บนพื้นหิมะเต็มไปด้วยเลือดสีแดงสดหยดเป็นหยด ๆ ราวกับดอกเหมยแดงแลดูสวยงามอย่างผิดแปลก มันคือความสวยงามที่เจ็บปวด!
อาถิงเป็นกังวลจึงกล่าวถามขึ้นว่า “เจ้า… เจ้ายังไหวหรือไม่ ?”
มู่เฉียนซีกำหมัดแน่น นางกล่าวว่า “ข้าไหว อาถิง เจ้าดูถูกข้าเกินไปแล้ว มันยังไม่ถึงขีดสุดของข้า หากข้าไม่ไหวจริง ๆ ข้าจะให้เจ้าลงมือเอง”
อาถิงยิ้มมุมปากพลางกล่า
