”
คำพูดนี้ของมู่เฉียนซีทำให้จิ่วเยี่ยแผ่จิตสังหารออกมา ในที่สุดทั้งสองก็ได้เปลี่ยนหัวข้อการสนทนา จิ่วเยี่ยค่อย ๆ ดึงเสื้อคลุมยาวสีดำนั้นออก ในขณะเดียวกันมู่เฉียนซีก็ดึงมันไว้แน่น
“จิ่วเยี่ย เจ้าจะทำอะไร ?!”
“บาดแผลของเจ้าดีขึ้นแล้ว ข้าจะทำแผลใหม่ให้” จิ่วเยี่ยกล่าวเรียบ ๆ
“ไม่จำเป็น เจ้าอย่าลืมสิว่าข้าคือหมอปีศาจ ข้าทำแผลเองได้!”
แต่ไม่ว่าอย่างไรจิ่วเยี่ยก็ไม่ยอมถอยเลย “ข้าเป็นคนพัน ข้าก็ต้องเป็นคนแกะออก”
“หากข้าไม่ยอมล่ะ ?!”
“เจ้าไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ”
หิมะลอยร่วงหล่นลงมาอย่างช้า ๆ ทั้งสองยืนสบตากัน ดวงตาของจิ่วเยี่ยปรากฏแสงเย็นวาบอันตรายขึ้นมา
“มู่เฉียนซี อย่าบังคับให้ข้าต้องใช้กำลัง”
